Είναι καιρός τώρα πια που μαζεύω στοιχεία να αποδείξω το θάνατο μου. Μα κάθε σάπιο όνειρο, κάθε κενή λέξη, κάθε θολή εικόνα, κάθε άοσμο λουλούδι διαψεύδονται στο πλάι σου. Στο πλάι σου, η καρδιά αναπληρώνει τους χτύπους που είχε χάσει, τα όνειρα αναγεννιούνται και οι λέξεις σημαίνουν κάτι. Οι εικόνες χρωματίζονται και όλα γίνονται οσμές αλμυρές και εξωτικές. Οσμές θάλασσας, ελευθερίας και απόλυτης σκλαβιάς. Εκεί που πείθομαι ότι έχω χάσει την αίσθηση της αφής έρχεται το άγγιγμά σου.
Είναι καιρός πια που μαζεύω στοιχεία για να αποδείξω ότι ζω μια ψευδαίσθηση γεμάτη αποχρώσεις του γκρι αφού η φαντασία μου με εγκαταλείπει κάθε φορά που με εγκαταλείπεις και εσύ. Το σώμα μου κρατάει σφικτά το πιο ντροπιαστικό του μυστικό, θα αρχίσει πάλι να ζει μόνο όταν ενωθεί για πάντα με το δικό σου. Το σώμα μου κρατάει σφικτά το πιο ντροπιαστικό του μυστικό, δεν είναι σώμα…
Όχι! Δεν σ' αγαπώ. Η αγάπη είναι δημιουργική , δεν καταστρέφει όποιους αγγίζει. Αυτό που έχω είναι μια απαίσια ψυχοσωματική βλάβη. Δεν ολοκλήρωσες το μισό μου εαυτό, τον αχρήστεψες…
