Σήμερα το απόγευμα βρήκα μια νέα ασχολία. Παρατηρούσα τα μυρμήγκια στα πλακάκια της κουζίνας μου. (Ναι! Είμαι αχαΐρευτη όμως δεν είναι αυτό το θέμα. Άλλωστε τι αξίζει ένα τέλειο καθαρό πάτωμα μπροστά στη μαγική κοινωνική οργάνωση των μυρμηγκιών?) Παρατηρούσα λοιπόν τα μυρμήγκια που έβρισκαν ψιχουλάκια , τα έπιαναν με τα χεράκια τους και τα πήγαιναν κάπου. Υποθέτω στη φωλιά τους αλλά ούτε αυτό με ενδιέφερε εκείνη τη στιγμή. Εξάλλου τι θα μπορούσα να κάνω εάν έβρισκα τη σκοτεινή χαραμάδα από όπου τρυπώνουν στην κουζίνα μου? Θα σταματούσα το ερευνητικό μου έργο για να κλείσω μια τρύπα? Ε όχι!
Εστίασα σε ένα συγκεκριμένο μυρμηγκάκι που δεν έβρισκε ψιχουλάκι. Έψαχνε απελπισμένα από εδώ και από εκεί . Προφανώς τα άλλα μυρμήγκια εργάζονταν υπερωρίες γιατί εγώ ηλεκτρική σκούπα δεν έπιασα αυτή τη βδομάδα. Όταν βαρέθηκα να εξηγώ τα πάντα ανθρωποκεντρικά παρατηρώντας τη συμπεριφορά του και τις αλληλεπιδράσεις του με άλλα μυρμήγκια που είχαν βρει το φορτίο τους, πήρα ένα ψίχουλο από το τραπέζι και το πέταξα μπροστά του. Το μυρμήγκι το περιεργάστηκε, το έβαλε στην πλάτη του και πήρε και αυτό το δρόμο προς τη σκοτεινή χαραμάδα που για μια ακόμα φορά δεν ενδιαφέρθηκα να μάθω την τοποθεσία της.
Αποφάσισα να καθαρίσω! Επειδή το να πλύνεις πιάτα δεν απαιτεί ιδιαίτερη συγκέντρωση, το μυαλό μου ξέφυγε. Σκεφτόμουν το πρωί που έψαχνα ένα μικροβιολογικό εργαστήριο στο κέντρο. Ένα οποιοδήποτε. Δεν είχα προτιμήσεις. Για να απασχολώ λοιπόν τον εαυτό μου κατά την άκυρη αναζήτηση μου, μηχανικά άρχισα γνωστά μεταφυσικά πειράματα. Οπτικοποιούσα ένα μικροβιολογικό εργαστήριο πριν στρίψω σε μια στροφή… Μέτα από 5-6 οπτικοποιήσεις χωρίς αποτέλεσμα που περιλάμβαναν και έναν σέξι μικροβιολόγο, άρχισα να εκνευρίζομαι. Μετά από ακόμα 4 αποτυχημένες οπτικοποιήσεις που δεν περιλάμβαναν έναν σέξι μικροβιολόγο, απελπίστηκα!
Άρχισα να σκέφτομαι ότι θα τριγυρνώ στο κέντρο μέχρι τα 70 μου ψάχνοντας μικροβιολογικό εργαστήριο. Καταράστηκα το νόμο του Μέρφι, δεδομένου ότι άπειρες φορές είχα δει μικροβιολογικά εργαστήρια στο κέντρο (άπειρες φορές που δεν τα χρειαζόμουν). Εκνευρίστηκα με τον εαυτό μου που δεν μπορούσα να ανακτήσω στη μνήμη μου την τοποθεσία κανενός και επειδή δεν φρόντισα να ενημερωθώ για το πού βρίσκεται ένα μικροβιολογικό εργαστήριο από κάποια φίλη μου λιγότερο αφηρημένη από εμένα.
Αφήνιασα επίσης με έναν απροσάρμοστο φαρμακοποιό που όταν τον ρώτησα που βρίσκεται το πιο κοντινό μικροβιολογικό, μου απάντησε με τρεις λέξεις «γωνία, δεξιά, απέναντι» Όταν θέλησα να μάθω την κατεύθυνση των εντολών του, απλά επανέλαβε δις : «γωνία, δεξιά, απέναντι, γωνία, δεξιά, απέναντι» Αποφάσισα να ξαναρωτήσω και τότε έδειξε σε μια κατεύθυνση ανάμεσα στους δρόμους και εγώ χαμογέλασα εγκάρδια λέγοντας ευχαριστώ, ευχόμενη από μέσα μου όταν θα στρίψει σε αυτή την φανταστική γωνία κάποτε, να του έρθει μια νταλίκα από τα δεξιά, να τον κολλήσει απέναντι στο μικροβιολογικό εργαστήριο και αυτό να κάνει αναλύσεις στο χυμένο πολτό που έχει για μυαλό, και έφυγα.
Συνέχισα να τριγυρνώ απελπισμένη και στο χιλιοστό στενό που έστριβα δεν άντεξα και τσίριξα: «Θέλω ένα μικροβιολογικό εργαστήριο ΕΔΩ ΤΩΡΑ!» (Τις παθαίνω που και που αυτές τις κρίσεις γιατί θεωρώ τον εαυτό μου πολύ σημαντικό για να χάνει τον χρόνο του ψάχνοντας κάτι που δεν ξέρει που είναι και δεν το βρίσκει ) . Ξαφνικά έτσι πως γυρνώ το βλέμμα μου στην είσοδο μια πολυκατοικίας βλέπω μια χρυσαφί ταμπέλα. : Μικροβιολογικό 2ος όροφος!
Ανέβηκα μουδιασμένη, έκανα τις εξετάσεις μου και κατέβηκα ικανοποιημένη από τον εαυτό μου. Ένιωθα δυνατή. Ένιωθα ότι υπάρχει ένας ενδότερος Θεός που μπορεί να πάρει αυτό που θέλει αρκεί να το ζητήσει με όλη του τη θέληση από το σύμπαν. Άρχισα να σκέφτομαι ότι με αυτή την τακτική θα μπορούσα να εκπληρώσω όλους τους στόχους μου. Ένιωθα παντοδύναμη. Μετά…………………….. το ξέχασα! Συνέχισα σα δουλάρα να εκπληρώνω με κατεβασμένο το κεφάλι όλες τις εκκρεμότητες που έπρεπε να τακτοποιηθούν αυτή την ημέρα, χωρίς να χρειαστεί να ξαναζητήσω τη βοήθεια του σύμπαντος.
Επαναφορά στην πραγματικότητα μιας φασίνας.
Με την απάθεια ενός serial killer ρουφούσα με τη σκούπα μου μυρμηγκάκια και ψιχουλάκια καθώς και συμπλέγματα αυτών. Πριν λίγο ήμουν μαγεμένη από την αφοσίωση τους στο σκοπό τους και τώρα τα ρουφάω ανελέητα. Λες ανάμεσα τους να βρίσκεται και το μυρμηγκάκι που βοήθησα? Άραγε ξέρει ότι το βοήθησα? Μπορεί να νομίζει ότι το ψίχουλο έπεσε μάννα εξ ουρανού, γιατί ο Θεός των μυρμηγκιών άκουσε τις προσευχές του. Λες το μυρμήγκι να αναφώνησε «ΘΑΥΜΑ!!» και να άναψε μια μυρμηγκίσια λαμπάδα όταν πήγε στη φωλιά του? Μπορεί και αυτό να ένιωσε προς προκάλεσε το ψίχουλο να πέσει με την επιμονή του. Μπορεί να πίστεψε και αυτό ότι υπάρχει ένας ενδότερος Θεός που προστάζει το σύμπαν και το σύμπαν το υπακούει.!!
Έκλεισα την ηλεκτρική, άραξα στον καναπέ και άναψα τσιγάρο. Η σκέψη ότι μπορεί και εγώ να ήμουν ένα μυρμηγκάκι στη κουζίνα ενός απείρως μεγαλύτερου, εξυπνότερου, δυνατότερου όντος, με εξέπληξε. Μια μέρα που δεν είχε τι να κάνει μπορεί να θέλησε να παρατηρήσει τον κόσμο μου. Να μου έκρυβε τα μικροβιολογικά εργαστήρια του κέντρου για να δει πώς θα αντιδράσω. Να μετακίνησε το στενό που επέμενε ότι υπάρχει ο φαρμακοποιός ανάμεσα στους δρόμους και έπειτα να με λυπήθηκε και να έβαλε ένα μικροβιολογικό εργαστήριο εκεί που στεκόμουν. Προσπάθησα να νιώσω σε όλο του το μεγαλείο πως είναι να είσαι ένα τίποτα που μερικές φορές ξεχνιέται και νομίζει πως είναι κάτι.
Λες από στιγμή σε στιγμή να αρχίσω να ακούω ένα διαπεραστικό, εξωφρενικά τρομαχτικό βουητό από μια τεράστια high tech ηλεκτρική σκούπα? Όχι! Χα! Δεν έχω κατασκευαστεί για να πιάνω τέτοιες συχνότητες!
Η άγνοια ανέκαθεν ήταν ευτυχία!! Σταματώ να σκέφτομαι, πάω για ύπνο… ΣΟΦΙΑ!
ΤΕΛΟΣ
