Βλάβες

Είναι καιρός τώρα πια που μαζεύω στοιχεία να αποδείξω το θάνατο μου. Μα κάθε σάπιο όνειρο, κάθε κενή λέξη, κάθε θολή εικόνα, κάθε άοσμο λουλούδι διαψεύδονται στο πλάι σου. Στο πλάι σου, η καρδιά αναπληρώνει τους χτύπους που είχε χάσει, τα όνειρα αναγεννιούνται και οι λέξεις σημαίνουν κάτι. Οι εικόνες χρωματίζονται και όλα γίνονται οσμές αλμυρές και εξωτικές. Οσμές θάλασσας, ελευθερίας και απόλυτης σκλαβιάς. Εκεί που πείθομαι ότι έχω χάσει την αίσθηση της αφής έρχεται το άγγιγμά σου.

Είναι καιρός πια που μαζεύω στοιχεία για να αποδείξω ότι ζω μια ψευδαίσθηση γεμάτη αποχρώσεις του γκρι αφού η φαντασία μου με εγκαταλείπει κάθε φορά που με εγκαταλείπεις και εσύ. Το σώμα μου κρατάει σφικτά το πιο ντροπιαστικό του μυστικό, θα αρχίσει πάλι να ζει μόνο όταν ενωθεί για πάντα με το δικό σου. Το σώμα μου κρατάει σφικτά το πιο ντροπιαστικό του μυστικό, δεν είναι σώμα…

Όχι! Δεν σ' αγαπώ. Η αγάπη είναι δημιουργική , δεν καταστρέφει όποιους αγγίζει. Αυτό που έχω είναι μια απαίσια ψυχοσωματική βλάβη. Δεν ολοκλήρωσες το μισό μου εαυτό, τον αχρήστεψες…

Περιμένοντας το άλογο...

Κάτι ταλαιπωρημένα λεπτά της ζωής σου διαδηλώνουν.

«Είναι τρελός! Είναι τρελός!» Φωνάζουν ξεψυχώντας.

Βάζεις της λίγες σου τις ώρες να ιδρώνουν

Το όμορφα, νωχελικά τικ- τακ σκορπώντας...


Ξεχνάς πως για τις κάμψεις που έκανες κάποτε

Χίλιες συγκυρίες σου τραβούσαν τη φανέλα

«Γιατί δεν προχωράμε;» ρωτάς τώρα «Τι πάθαμε;»

«Κύριε, δεν τρέχει μόνη της η σέλα…»

Το πρώτο ταξίδι....

Ποιος, ποια, τι είσαι;

Δεν θυμάσαι τίποτα. Είναι σαν να γεννήθηκες ξαφνικά σε αυτό το απέραντο σκοτεινό διάστημα. Υπάρχουν άραγε και άλλοι τόσο χαμένοι όσο εσύ; Μπορεί και να υπάρχουν. Σε προσπερνάνε άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενα αντικείμενα, ζητώντας σου οδηγίες.

«Που είναι ο αστερισμός της Ανδρομέδας;» σε ρωτάνε αλλά δεν ξέρεις τι να απαντήσεις.
«Από πού είσαι; Που πηγαίνεις;»

«Δεν ξέρω…» απαντάς και εκείνα σε κοιτάνε πονηρά και σε προσκαλούν να πας μαζί τους.

Σε κολακεύουν, σε προσφωνούν τον πιο όμορφο πλανήτη και σου ζητάνε να γίνουν δορυφόροι σου. Αλλά εσύ διστάζεις. Δεν γνωρίζεις ακόμα τίποτα και κάτι σε κάνει να αισθάνεσαι άβολα και φεύγεις λέγοντάς τους ότι θα το σκεφτείς και ότι μπορεί να τους δεις στον αστερισμό της Ανδρομέδας.

Σε αυτό το απέραντο σκοτεινό διάστημα υπάρχουν πολλά φωτάκια εδώ και εκεί και υποθέτεις ότι αυτά είναι οι αστερισμοί. Σε ένα από αυτά τα ταξίδια σου χωρίς σκοπό σύρθηκες θαρρείς δίπλα στο πιο όμορφο φωτάκι που είχες δει ποτέ. Μία πύρινη στρογγυλή πέτρα.

«Έι, εσύ! Απομακρύνσου! Να βρεις δική σου τροχιά!»

«Συγνώμη, ψέλλισες, απλά κάτι με τράβηξε κοντά σου και μου είναι πολύ δύσκολο αυτή τη στιγμή να φύγω. Είσαι παράξενα ζεστή και όμορφη. Μπορώ να μείνω για λίγο μαζί σου;»

«Με λένε Αφροδίτη και είμαι πλανήτης. Έχω πολλά χημικά στοιχεία και γυρίζω γύρω από εκείνον τον ήλιο για να κρατιέμαι πύρινη και όμορφη.»

«Τι είναι τροχιά;» την ρώτησες γυρίζοντας χωρίς τη θέληση σου μαζί της γύρω από εκείνο το λαμπερό φως που ονόμασε ήλιο.

«Η τροχιά είναι αυτός ο κύκλος που κάνουμε εγώ και εσύ γύρω από εκείνον τον ήλιο επηρεασμένοι από το βαρυτικό πεδίο του. Ο κύκλος που αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να κάνω μόνη μου.»

«Θέλω να μείνω μαζί σου.»

«Δεν μπορούν δύο πλανήτες να έχουν την ίδια τροχιά, γιατί κάποια στιγμή θα συγκρουστούμε και ένας από εμάς θα φύγει και από τη στιγμή που εγώ βρήκα πρώτη αυτή την τροχιά είναι άδικο να υπάρχει η πιθανότητα να φύγω. Κατάλαβες;»

«Δηλαδή είμαι και εγώ πλανήτης;» τη ρώτησες.

«Ανάλογα. Αν έχεις τροχιά γύρω από τον ήλιο είσαι πλανήτης. Αν τριγυρνάς στο διάστημα πέφτοντας άγαρμπα πάνω σε άλλες πέτρες είσαι μετεωρίτης, αν έχεις τροχιά γύρω από άλλους πλανήτες είσαι δορυφόρος. Με το μέγεθος που έχεις μπορείς να είσαι και τα τρία. Αλλά πρέπει να διαλέξεις.»

«Ευχαριστώ Αφροδίτη, θα βρω μια δικιά μου τροχιά για να γίνω και εγώ πλανήτης.» και πιέζοντας κάτι μέσα σου που δεν ήξερες ότι είχες έφυγες μακριά της.

Και βρέθηκες πάλι σε ένα άγνωστο και σκοτεινό διάστημα μα αυτή τη φορά έψαχνες την τροχιά σου. Και μάλιστα έψαχνες την τροχιά σου γύρω από έναν ήλιο που θα σε ζεσταίνει μα δεν θα σε καίει. Διάλεξες στην τύχη το πιο φωτεινό φωτάκι ελπίζοντας πως θα είναι ήλιος και κατευθύνθηκες προς τα εκεί.

Αλίμονο. Είναι πολύ μακριά από όσο φαντάστηκες στην αρχή και άρχισες να απογοητεύεσαι και να αμφιβάλεις.

«Πού είναι ο γαλαξίας της Ανδρομέδας;» συνέχισαν να σε ρωτάνε άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενα αντικείμενα και εσύ συνέχιζες να απαντάς δεν ξέρω.

Τι κόλλημα ήταν αυτό με τον γαλαξία της Ανδρομέδας; Μπήκες στον πειρασμό να ρωτήσεις και εσύ μια μεγάλη πέτρα που φαινόταν να ήξερε τι ήθελε. Και ανάμεσα στον καταιγισμό οδηγιών κατέληξες, δεν ξέρεις πώς δεν ξέρεις πότε, να γίνεις δορυφόρος της.

Η πέτρα σε μηδένιζε συνεχώς. «Εγώ σου έδωσα ταυτότητα. Δεν θα ήσουν τίποτα χωρίς εμένα. Εξύμνησε με λοιπόν. Κάνε μου μασάζ, κάνε μου λιγάκι μου…» και άλλα τέτοια. Ευτυχώς ένας ευλογημένος μετεωρίτης σε έβγαλε από εκείνη την τροχιά και βρέθηκες πάλι να τριγυρνάς αλλά αυτή τη φορά ήσουν αποφασισμένος να φτάσεις στον ήλιο σου.
Ε, και έφτασες και το ταξίδι άξιζε. Ο ήλιος ήταν νέος, λαμπερός και καλοσυνάτος και αμέσως σου έδωσε μια μεγάλη καθαρή από αστερόσκονη, τροχιά.

Πολλές πέτρες σου προτείνουν να γίνουν δορυφόροι σου και σε γεμίζουν κολακείες «Τι στρογγυλός που είσαι… Τι σπάνια χημικά στοιχεία κουβαλάς πάνω σου…. Κάποτε είμαστε σίγουροι θα κατοικηθείς….» Και εσύ δέχεσαι χαμογελαστά να γίνουν δορυφόροι σου αρκεί να συνεχίσουν να σου τονώνουν την στρογγυλότητα σου…

Πώς πίστεψες ποτέ ότι δεν θα ήσουν άξιος να πάρεις τη δικιά σου τροχιά γύρω από έναν ζεστό ήλιο. Πώς πίστεψες ότι δεν θα γινόσουν πλανήτης. Αφού είσαι προορισμένος γι’ αυτό. Πώς δέχτηκες κάποτε να γίνεις δορυφόρος; Εσύ που είσαι ο πιο όμορφος πλανήτης όλου του γαλαξία. Και οι δορυφόροι πύκνωναν και πύκνωναν και κάποια μέρα άρχισες να κρυώνεις… Το φως του ήλιου δε σε έφτανε. Οι δορυφόροι σου άρχισαν να γίνονται κακοί και δεν σε κολάκευαν πια, νόμιζαν ότι είναι καλύτεροι από σένα και σιγά -σιγά άρχισες και εσύ να το πιστεύεις… Και εκεί που ήσουν έτοιμος να δεχτείς ότι είσαι ένα στήριγμα για όλους αυτούς του αεικίνητους πανέξυπνους δορυφόρους, εκεί που ήσουν έτοιμος να δεχτείς ότι τους είχες κοροϊδέψει στην αρχή και νόμιζαν ότι είσαι σημαντικός αλλά με τον καιρό κατάλαβαν το πραγματικό σου πρόσωπο…. Ο πυρήνας σου ξέσπασε. Το βαρυτικό σου πεδίο άλλαξε και οι δορυφόροι άρχισαν να ξεκολλούν από πάνω σου. Και κατάλαβες ότι τόσο καιρό ήσουν ένα θύμα πολύ απλά γιατί τα λόγια των δορυφόρων σε όριζαν. Ετεροπροσδιοριζόσουν, ενώ ο πυρήνας σου ήταν γεμάτος προσδιορισμούς. Αποφάσισες ότι δεν χρειάζεσαι άλλους δορυφόρους. Και έβριζες όποιον δορυφόρο, τόλμαγε να σε πλησιάσει γεμάτος κοπλιμέντα και δολοπλοκίες.

«Ναι, το ξέρω, είμαι τέλειος, του έλεγες. Έχω τα πιο σπάνια χημικά στοιχεία, έχω όμορφες βουνοκορφές και όλοι μιλούν για την στρογγυλάδα μου. Ναι , το ξέρω μου έδωσαν μια πολύ ωραία τροχιά γύρω από τον ζεστό ήλιο. Φυσικά και γνωρίζω τον ήλιο. Μου λέει κουτσομπολιά κάθε ανατολή και ανέκδοτα κάθε δύση. Όχι, δεν είσαι αρκετά μεγάλος και στρογγυλός για να γίνεις δορυφόρος μου, και είσαι όλο τρύπες τι να σε κάνω; Δεν χρειάζομαι κολακείες, ξέρω ποιος είμαι. Φύγε! Δεν με συμπαθείς; Χέστηκα, εγώ δε χαρίζω ούτε κόκκο άμμο για σένα. Πάνε να βρεις άλλο θύμα.»

Και έτσι απέφευγες και έπαιρνες την εκδίκηση σου από τους δορυφόρους. Είχες αποκτήσει μια πολύ όμορφη σχέση με τον ήλιο και συμφωνήσατε να σου στείλει κάποιες μορφές ζωής που περιπλανιούνται στο διάστημα. Η ζωή αναπτύχτηκε και εξελίχτηκε γρήγορα πάνω σου. Έκτισαν πάνω σου και άλλες όμορφες κορφές, έπαιζαν μελωδίες και τραγουδούσαν, σε δοξάζανε και σε καλλιεργούσαν και έτσι τα χρόνια περνούσαν και οι ιστορίες πλήθαιναν και πλήθαιναν.

ΤΕΛΟΣ

ΔΕ ΞΕΡΩ, ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΩ !

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σήμερα θα μιλήσουμε για όλα τα απροσδιόριστα που κατακλύζουν τη ζωή μας. Πόσες φορές είχατε την αίσθηση ότι θέλετε κάτι αλλά δε μπορούσατε να προσδιορίσετε τι? Αν αυτή η αίσθηση ενοχλούσε την καθημερινότητά σας τόσο πολύ όσο ενοχλεί τη δικιά μου θα νιώθατε την ανάγκη να προσδιορίσετε επιτέλους αυτό το κάτι που θέλετε. Αν ήσασταν εξωφρενικά λεπτομερείς όσων αφορά τις ανάγκες και τα συναισθήματά σας όσο είμαι εγώ, θα κάνατε μια λίστα και δια τις ατόπου θα διαγράφατε τις γνωστές κοινές σας ανάγκες και τα πιο προσφιλή στη προσωπικότητά σας συναισθήματα και θα βρίσκατε τι είναι αυτό που θέλετε ή έστω θέλατε γιατί αυτή η διαδικασία παίρνει κάποιο χρόνο και είναι λίγο δύσκολο ως καταθλιπτικό να θέλετε κάτι απροσδιόριστο συνέχεια.

Αν όμως εξακολουθούσατε να αγνοείτε τι ακριβώς θέλετε ή θέλατε, δε θα ήταν πολύ υπερβολικό να υποθέσετε ότι δεν έχει εφευρεθεί ακόμα η λέξη να το προσδιορίζει. Μπορεί να μην έχει εφευρεθεί καν κάποιο συνθετικό της ή και ακόμα η κατάληξη της. Και κάπως έτσι ξεκίνησα να αριθμώ όλα αυτά που δεν υπάρχει λέξη να τα προσδιορίσω όπως τους αξίζουν και όπως θα έπρεπε. Βέβαια η σελίδα που χρησιμοποίησα για αυτή τη δουλειά έχει πάνω κάτω αυτή τη μορφή.
_ _

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
Κτλ

Μετά από λίγο δε θυμάμαι ποιο ήταν το 1 ή το 5 και έτσι συνειδητοποιώ ότι το μόνο που αποδεικνύω είναι ότι ξέρω να μετράω. Θα μπορούσα φυσικά να εφεύρω δικές μου λέξεις και κάπου εδώ πρέπει να μοιραστώ το κόλλημα μου μαζί σας. Βλέπετε, οι λέξεις υπάρχουν για να μπορούν οι άνθρωποι να συνεννοούνται μεταξύ τους. Πώς λοιπόν μπορώ εγώ να εφεύρω μια λέξη που αδυνατώ να εξηγήσω διαφορετικά τη σημασία της; Τι νόημα θα έχει;

Και ορίστε ένα παράδειγμα:
Έστω ότι η λέξη που εφηύρα είναι ΄΄θιρτουάουσι΄΄ και έστω ότι το ΄΄θιρτουάουσι΄΄ είναι φαγώσιμο και έστω ότι πάω στο σούπερ μάρκετ και ζητώ ένα ΄΄θιρτουάουσι΄΄. Νομίζετε ότι θα υπάρξει υπάλληλος που θα με βοηθήσει να το βρω;

Και άλλο ένα (αν δε πιεστήκατε):
Έστω ότι αυτό που νοιώθω κάποιες νύχτες πριν κοιμηθώ είναι ένα ΄΄γρερερέ΄΄ και έστω ότι πάω σε έναν ψυχολόγο για να με βοηθήσει να πάψω να νοιώθω ΄΄γρερερέ΄΄ πριν κοιμηθώ. Το πιο πιθανό είναι να με παραπέμψει σε λογοθεραπευτή ή ψυχίατρο.

Και ακόμα ένα (αν δεν ήσασταν συγκεντρωμένοι) :
Έστω ότι αυτό που νοιώθω για τον φίλο μου είναι ΄΄πραφαρίκα΄΄ και έστω ότι με ρωτάει αν τον αγαπώ και έστω ότι εγώ του λέω «Δε σε αγαπώ ακριβώς. Σε πραφαρίκα, πραφάρι μου με την καλή έννοια (!)»…. Ε είναι πασιφανές ότι θα έχουμε μεγάλο πρόβλημα….



Αυτό που προτείνω λοιπόν (γιατί είναι λάθος να παρουσιάζεις ένα πρόβλημα χωρίς έστω μια πρόταση για να λυθεί). Είναι να κάνουμε μια παγκόσμια έρευνα όπου οι άνθρωποι θα προσπαθούν να αναλύσουν περιφραστικά τα παραπάνω απροσδιόριστα. Στη συνέχεια θα συλλέξουμε τα αποτελέσματα και θα ονομάσουμε τα απροσδιόριστα των οποίων οι περιγραφές μοιάζουν ανά τον κόσμο. Έπειτα θα κάνουμε πολλές εκπομπές και πολλές επαναλήψεις αυτών των εκπομπών για κάθε καινούργια λέξη, θα αποσύρουμε τα σημερινά λεξικά και θα προσθέσουμε τις καινούργιες λέξεις και τέλος θα διοργανώσουμε σεμινάρια για καθηγητές και δασκάλους ώστε να μπορούν να διδάξουν αυτές τις λέξεις στους μελλοντικούς μαθητές τους ώστε κανείς ξανά ποτέ να μην εξοργιστεί με την αδυναμία του να περιγράψει κάτι απλά και μόνο επειδή δεν υπάρχουν οι λέξεις.

Η τρελή του σταθμού

Πάλι δεν ήρθες...

Μέτρησα όλα τα πλακάκια του σταθμού ακόμα και αυτά που δεν θα περπατούσες αν ερχόσουν αλλά πάλι δεν ήρθες.

Έμαθα απ’ έξω το δρομολόγιο που θα σε έφερνε κοντά μου αλλά ακόμα να το διασχίσεις.

Είχα στη τσάντα μου το βιβλίο που μου είπες ότι ήθελες να διαβάσεις αλλά δεν ήρθες. Και έτσι περίμενα το επόμενο τρένο να σε φέρει κοντά μου διαβάζοντας το. Μεγάλωσε ακόμα περισσότερο το χρόνο της αναμονής μου. Γιατί ήθελες να διαβάσεις τόσο ένα βιβλίο που κάνει τον χρόνο να αργοπεθαίνει; Ίσως απ’ την αρχή αυτό το βιβλίο προοριζόταν για μένα.

Ένα ακόμα βασανιστήριο μήπως και αυτό γίνει η πρώτη περιττή σταγόνα και σταματήσω να σε περιμένω. Υπήρχαν ώρες που πίστευα ότι ο σταθμός που σε περιμένω δεν λειτουργεί πια αλλά μέχρι να αποφασίσω τον επόμενο σταθμό που θα άφηνα το μισό μου σώμα ερχόταν ένα καινούργιο τρένο και γέμιζε ο τόπος ανθρώπους και εγώ κάθε φορά δάκρυζα από αγωνία και έτρεμε όλο το σώμα μου και συγκρατούσα με δυσκολία τα πόδια μου να μη τρέξουν να σε ψάξουν γιατί τότε μπορεί να σε έχανα.

Όχι! Έμενα σε ένα σημείο και κοιτούσα όλους τους επιβάτες με εκείνα τα δακρυσμένα μάτια μου που έσφιγγα και ξέσφιγγα για να δουν καθαρά.

Αλλά δεν σε έβλεπα.

Όταν περνούσε από μπροστά μου και ο τελευταίος επιβάτης και δεν ήσουν εσύ, θύμωνα με τον εαυτό μου, νόμιζα ότι πέρασες και δεν σε είδα και ρωτούσα τους ελεγκτές αν σε είχαν δει εκείνοι. Αλλά δεν μπήκες ποτέ σε αυτό το τρένο άρα δεν ήρθες ποτέ. Τσιμπούσα το χέρι μου να μείνω ξύπνια να αποφασίσω πως δεν θα έρθεις ποτέ αλλά, αν και το είχα γεμίσει μελανιές, με έπαιρνε ο ύπνος και ξυπνούσα με ανανεωμένες ελπίδες και πάλι περίμενα.

Αφού το είχες υποσχεθεί ή μήπως όχι;

Αφού με αγάπησες ή μήπως όχι;

Αφού σε αγάπησα ή μήπως όχι;

Αφού σε περίμενα ή μήπως όχι;

Αφού θυμόμουν ή μήπως όχι;

Αφού υπήρξες ή μήπως όχι;

Ο χρόνος με γιάτρεψε και σιγά- σιγά η αναμονή έγινε αιώνια συνήθεια.

Αυτάρκεια...

Μερικές φορές χρειαζόμαστε κάποιους να θαυμάσουν τις υπέροχες ώρες που περνάμε με τον εαυτό μας. Ίσως να μην γενικεύω σωστά τα συναισθήματά μου αλλά η ιστορία έχει δείξει ότι όλοι πάνω κάτω είμαστε ίδιοι ή έστω μια ομάδα από εμάς. Ποτέ δεν είσαι μόνος σε μια συναισθηματική άβυσσο ή μια συναισθηματική ανύψωση. Είναι ένα τραγικό λάθος αυτό που λέμε πρωτότυπη ιδέα, πρωτότυπη κατάσταση. Το σφάλμα είναι που δεν βάζουμε τη λέξη συλλογικά. Μια συλλογικά πρωτότυπη ιδέα. Ναι. Αυτή υπήρχε κάποτε, υπάρχει τώρα, θα υπάρξει στο μέλλον.

Οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι με μια ιδιαίτερη μορφή αυτάρκειας, χρειάζονται τους άλλους για να τους το υπενθυμίζουν. Δεν είναι τυχαίο που συνεχώς θέλουμε, συνεχώς προβληματιζόμαστε για το αν θέλουμε σε σωστές κατευθύνσεις ή απλώς φθονούμε γεμάτοι επιθυμία να αποδείξουμε την αυτάρκεια μας. Κανείς δεν είναι πραγματικά διαθετιμένος να αλλάξει. «Αγάπησέ με, γίνε δικός μου άνθρωπος, ένωσε τις μοναχικές αυτάρκεις υποστάσεις μας, κάνε πληρέστερη τη μονοξιά. Αγάπησε με, κάνε με να αισθάνομαι ότι είσαι δικός μου άνθρωπος, γίνε μια όμορφη προέκταση μου.» Έτσι σκέφτονται οι άνθρωποι την ιδανική αγάπη, ξεκινάει από τους εαυτούς τους και τελειώνει σε αυτούς.

Η εγωιστική μας φύση δεν μπορεί να είναι μια απλή αντίδραση, δηλώνει με έναν παράδοξο συλλογισμό την αυτάρκεια μας. Όλη η μαγεία των σχέσεων χάνεται όταν κάποιος από εμάς νιώθει ή κάνει τον άλλον να αισθάνεται κάτι λιγότερο ή κάτι άλλο απο αυτό που είναι με ερωτήσεις που γίνονται στο βωμό του ερωτηματικού και των αυταπόδεικτων. «Διασκέδασε με, με τις απόψεις σου, διαφώνησε μαζί μου, γέλασε μαζί μου μόνο μη με χτυπάς εκεί που πονάω. Μη με κοιτάς, μη μου μιλάς σα τρόπαιο. Κοίτα με, μίλα μου νιώθοντας με δίπλα σου, κοντά σου γιατί είμαι μια ολότητα, μη με υποτάζεις, μη με υποβιβάζεις. Γίνε μια όμορφη προέκταση της ολότητάς μου να γίνω μια όμορφη προέκταση της ολότητας σου έπειτα θα ενώσουμε αυτές τις προεκτάσεις σχηματίζοντας ένα γεφυράκι που θα μας κρατήσει μάζι όσο καιρό νιώθω ότι σε χρειάζομαι και νιώθεις ότι με χρειάζεσαι.»

Το μυστικό είναι να καταλάβουμε ότι ο καθένας μας είναι ολότητα και αυτάρκης στον τομέα του. Έπειτα έρχονται οι επιθυμίες προσωπικής επέκτασης που αποτελούν μυστήριο. Μπορούμε να επεκτείνουμε την ολότητα μας; «Άπλωσε τα πόδια σου ως εκεί που φτάνει το στρώμα.» Δύσκολα διακρίνεται ένα αόρατο στρώμα μιας ακόμα λαικής ασάφειας. Επεκτίνομαι ή απλά ανακαλύπτω την αυτάρκεια μου; Ελπίζω το στρώμα να είναι αρκετά μακρύ για να απαντήσω κάποτε.

Όταν το παιδί......

Όταν το παιδί ήταν ακόμα παιδί πίστευε ότι ήταν η οικογένεια του και ο υπόλοιπος κόσμος που δεν είναι η οικογένεια του. Όταν το παιδί ήταν παιδί δεν έπαιρνε αποφάσεις και όταν έπρεπε να διαλέξει το δώρο που ήθελε να του πάρουν βρισκόταν σε μεγάλο ψυχολογικό αδιέξοδο. Όχι, όταν το παιδί ήταν ακόμα παιδί εκνευριζόταν όταν έπρεπε να πάρει αποφάσεις.

Όταν το παιδί έγινε έφηβος έπιανε τον εαυτό του να είναι μέρος του κόσμου, να είναι ένα μηχανικό απειροελάχιστο κομμάτι του. Έπιανε τον εαυτό του να σκέφτεται ότι τέτοια κομμάτια βρίσκεις πολλά και θα μπορούσε η οικογένεια του να είναι άλλη και θα μπορούσε να έχει άλλες συνήθειες και θα μπορούσε να έχει άλλες επιλογές και θα μπορούσε να του άρεσε να παίρνει εκείνες τις αποφάσεις που παλιότερα μισούσε.

Όταν το παιδί έγινε ένας νεαρός ενήλικας ήταν αυτός και ένας κόσμος που δεν φτιάχτηκε γι’ αυτόν και ήταν πολύ δύσκολο να πάρει αποφάσεις σε ένα περιβάλλον τόσο εχθρικό και ασταθές. Το παιδί όμως πέρασε και αυτό το στάδιο και άρχισε να φιλοσοφεί και αποφάσισε ότι θα μπορούσε να αποφασίσει ότι ο κόσμος φτιάχτηκε γι’ αυτόν. Αποφάσισε ότι μια τέτοια απόφαση θα τον ενεργοποιούσε. Μια θετική στάση ζωής ξύπνησε μέσα του και ανακάλυψε ότι θα μπορούσε να συμπεριφέρεται λες και όλες οι καταστάσεις είναι ευνοϊκές, θα μπορούσε να θεωρεί τον εαυτό του πρωταγωνιστή αυτών των καταστάσεων χωρίς να αποκλείει τον κάθε άνθρωπο απ’ το να γίνει και αυτός πρωταγωνιστής της δικής του πραγματικότητας. Και έτσι το παιδί έφτιαξε την πραγματικότητα του, γεμάτη χρώματα και μουσική και αναζητήσεις. Ήθελε να φτιάξει μια πραγματικότητα χωρίς χρόνο, χωρίς ανθρώπους που νοιάζονται πολύ και υπάρχει περίπτωση να τους στεναχωρήσει ή να τους απογοητεύσει, αυτό όμως ήταν αδύνατο και τα παράτησε. Ξανά ο κόσμος έγινε εχθρικός.

«Όχι! Δεν πάει άλλο», είπε μια μέρα το παιδί όταν έγινε μεσήλικας. «Δεν μπορώ να ζω σε έναν κόσμο εχθρικό, θα κάνω συμβιβασμούς και θα συμπεριφέρομαι σαν να μην συμβιβάστηκα ποτέ. Θα διαλέξω εγώ να υπάρχει χρόνος που να μου θυμίζει ότι πρέπει να γίνομαι σοφότερος κάθε μέρα. Θα διαλέξω να υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται για μένα για να μου θυμίζουν ότι είμαι σημαντικός για τον κόσμο μου και δεν πρέπει να χαραμίσω τις δυνατότητες και τα αισθήματα μου, για να μου θυμίζουν ότι η αληθινές προσπάθειες, ό, τι αποτέλεσμα και αν έχουν, ανταμείβονται.» Ξαναέφτιαξε την πραγματικότητα του. Γεμάτη χρώματα και μουσική και πράγματα που θα τον έκαναν καλύτερο, γεμάτη πράγματα που πάνω τους μπορούσε να επενδύσει τις δυνατότητες του. Γέμισε την καθημερινότητα του γιατί ο χρόνος ήταν εκεί να του θυμίζει ότι πρέπει να προλάβει να κάνει ό, τι αγαπάει και ό, τι ίσως κάποτε αγαπήσει και δεν προλάβει να το κάνει.

Όταν το παιδί έγινε γέρος, έτρεφε πια μια απέραντη αγάπη για τη ζωή. Τέλειωσε ήρεμα ό, τι είχε αρχίσει εκείνο τον καιρό και αποσύρθηκε μην τυχών ο θάνατος τον βρει πριν τελειώσει ένα καινούργιο βιβλίο ή πριν ακούσει ένα τραγούδι ή πριν διορθώσει το παλιό αμάξι ή πριν γυρίσει από ένα όμορφο ταξίδι. Ένιωθε πια το χρόνο της πραγματικότητας του να τελειώνει και κάθισε σε ένα παγκάκι στο πάρκο που έπαιζε παιδί και περίμενε γεμάτος χρωματιστές αναμνήσεις.

Κάθε σημείο του κύκλου της ζωής μπορεί να θεωρηθεί η αρχή του.