Ενθουσιαζόμαστε βλακωδώς όταν εντοπίσουμε έναν κοινό γνωστό, που μπορεί ακόμα και να μην συμπαθούμε ή να μας ήταν παντελώς αδιάφορος ανάμεσα σε εμάς και σε έναν «μερικώς άγνωστο». Ενθουσιαζόμαστε όταν εντοπίσουμε ένα κοινό μέρος, ακόμα και αν από αυτό το μέρος έχουμε τις χειρότερες αναμνήσεις ή δεν έχουμε τίποτα και το ξέρουμε γιατί απλά κάναμε πριν κάτι χρόνια εκεί επίσκεψη στη δεύτερη ξαδέρφη της μητέρας μας. Ξέρω τον λόγο. Εντοπίζουμε σύνδεση με τον «μερικώς άγνωστο» και μπορούμε να αισθανθούμε μια παράλογη μορφή οικειότητας να μας συνδέει για κάποια δεύτερα. Βέβαια μετά ο λάθος συναγερμός σταματάει να ακούγεται και δεν έρχεται ποτέ ξανά στην κουβέντα το κοινό πρόσωπο ή το μέρος. Βέβαια μπορεί και να μην είναι και αυτός ο λόγος. Μπορεί απλά να νιώθουμε ξαφνικά ότι ξέρουμε τόσα πολλά πράγματα που γνωρίζουμε και αυτομάτως τη ζωή του «μερικώς αγνώστου». Δεν με νοιάζει και τόσο τελικά... Λάθος συναγερμός και αυτό το κείμενο. Βαριέμαι να το αναλύσω περισσότερο. Είναι τελείως ανούσιο να κάθεσαι και να χαίρεσαι όταν ανακαλύπτεις κοινό γνωστό. Ναι! Ο κόσμος είναι μικρός, και αυτό είναι τόσο γνωστό και χιλιοαποδεδειγμένο που εμπίπτει στη κατηγορία των κλισέ.
Παλιότερα σπαταλούσα κιλά φαιιάς ουσίας σε κάτι τέτοια θεματάκια, ακόμα και αν είχα δουλειά να κάνω, και πίστευα ότι έτσι γινόμουν εξυπνότερη και ότι πλησίαζα στο νόημα της ζωής. Μπορεί και να πλησίαζα, ή να σκεφτόμουν τόσο πολύ που να κουραζόμουν και να νόμιζα πως πλησίαζα ώστε να πείθομαι μόνη μου ότι έχω φτάσει κάπου τον ειρμό των σκέψεων μου και να σταματήσω να σκέφτομαι για να μην πεθάνω. Όταν δεν θέλω να σκέφτομαι λοιπόν τα υπολείμματα της εφηβείας μου, μ’ αρέσει να βλέπω τηλεόραση. Να αφήνω το μυαλό μου παθητικά να παρασέρνεται από το μαύρο κουτί. Γαμημένα κλισέ που δεν είστε πια επίκαιρα. Να παρασέρνομαι από το ασημί πλάσμα, ήθελα να πω (ούτε οι κατασκευαστές δεν ήξεραν πώς να το ονομάσουν) Είναι σα να πηγαίνω ταξιδάκι αναψυχής. Τόσο ξεκούραστα…
Δεν γράφω πλέον αρκετά αντ’ αυτού φυλάω σαν κόρη οφθαλμού, ανέπαφα, τα εγκεφαλικά μου κύτταρα για να τα αφιερώσω στην ενοχλητική σχολή μου. Η σχολή μου πλέον, που είμαι τελευταίο έτος, δεν μου φαίνεται τόσο ενοχλητική, αρχίζει και μοιάζει μια σωστή επιλογή. Βέβαια όταν πλέον δεν έχεις άλλη επιλογή και σε βολεύει και να μην βρεις άλλη επιλογή και χρειαστεί να κοπιάσεις για να την κάνεις προσιτή, είναι πολύ βολικό και απόρροια ενός ανώτερου αισθήματος αυτοσυντήρησης να θεωρείς ότι η κατάντια σου είναι η σωστή επιλογή. Όχι ότι η κατάσταση μου θεωρείται κατάντια, αλλά υπάρχουν μέρες που της μοιάζει πολύ.
Πάλι άρχισα να με θαυμάζω και να σκέφτομαι ότι θα μπορούσα να συνεχίσω έτσι και να γράψω ένα βιβλίο. Λες και μπορεί κανείς να παρακολουθήσει την ημιμάθεια μου πάνω σε όλα τα θέματα ταυτόχρονα και να θεωρήσει και την διαδικασία ψυχαγωγική. Αποτελώ ψυχαγωγό μόνο για τον ψυχολόγο μου. Δεν έχω ψυχολόγο. Δεν ξέρω γιατί το είπα. Ίσως τα άτομα που έχουν ψυχολόγο να ψάχνουν τις σωστές, άβολες, επιλογές της ζωής τους και να χαίρουν μιας κάποιας εκτίμησης. Τι καταπίεση! Αναθεματισμένο μουσικό! Κατέστρεψες όλα τα παιδιά σου. (κολλάει πάντα και παντού)
Υ.Γ. Ναι. Η εικονά δεν κολλάει πουθένα.
