Ενοχική και η δικιά μας σύμβαση…
Δανείστηκα πολλά αμελώντας τους τόκους.
Κάθε μέρα τηλέφωνα.
«Χρωστάτε! Σχέδια και όνειρα κατάσχονται, συγνώμη.
Ξοδέψατε ασυλλόγιστα τον αγαπητό εαυτό σας
και εξαντλήσατε τις αναβολές και τις κρυψώνες.
Γι’ αυτό πεθαίνουν οι άνθρωποι.
Τοκίζεται η ζωή τους και γίνεται βαριά
και κυρτώνουν τόσο που χώνονται στο χώμα.
Είναι καιρός να αρχίσετε να αρρωσταίνετε το αγαπητό σας σώμα.
Άπληστο αποδείχτηκε.
Και η καρδιά σας… όλο έξοδα,
φύρα, σπατάλη.
Σκοτώστε την και αυτήν.»
Η δυστυχία μου δεν είναι η απληστία,
το ποιος εσύ για μένα και πόσα. Όχι.
Ποιος εγώ για μένα, πόσα δικά μου, πόσα δανεικά.
Τα κριτήρια και οι όροι της δανειοληψίας.
Οι εικόνες παρακαταθήκη και τα λόγια για εγγύηση.
Αυτά είναι δυστυχία.
Αν ήμουν τίποτα, θα ήμουνα τα πάντα
Μα τώρα, κόποι τρόποι
Κόποι τρόποι
Κόποι τρόποι
Μετρητά
Απόδειξη
Καλή σας ημέρα!
Τοκίζεται και η θλίψη
Αλλά όσο και να καθυστερείς τις δόσεις
κανείς δε σε πιέζει να την επιστρέψεις.
Χάρη σου κάνω η καταχρεωμένη.
Καλύτερα άρχισε να θλίβεσαι από τώρα
