Τόκοι

Ενοχική και η δικιά μας σύμβαση…

Δανείστηκα πολλά αμελώντας τους τόκους.

Κάθε μέρα τηλέφωνα.

«Χρωστάτε! Σχέδια και όνειρα κατάσχονται, συγνώμη.

Ξοδέψατε ασυλλόγιστα τον αγαπητό εαυτό σας

και εξαντλήσατε τις αναβολές και τις κρυψώνες.

Γι’ αυτό πεθαίνουν οι άνθρωποι.

Τοκίζεται η ζωή τους και γίνεται βαριά

και κυρτώνουν τόσο που χώνονται στο χώμα.

Είναι καιρός να αρχίσετε να αρρωσταίνετε το αγαπητό σας σώμα.

Άπληστο αποδείχτηκε.

Και η καρδιά σας… όλο έξοδα,

φύρα, σπατάλη.

Σκοτώστε την και αυτήν.»

Η δυστυχία μου δεν είναι η απληστία,

το ποιος εσύ για μένα και πόσα. Όχι.

Ποιος εγώ για μένα, πόσα δικά μου, πόσα δανεικά.

Τα κριτήρια και οι όροι της δανειοληψίας.

Οι εικόνες παρακαταθήκη και τα λόγια για εγγύηση.

Αυτά είναι δυστυχία.

Αν ήμουν τίποτα, θα ήμουνα τα πάντα

Μα τώρα, κόποι τρόποι

Κόποι τρόποι

Κόποι τρόποι

Μετρητά

Απόδειξη

Καλή σας ημέρα!

Τοκίζεται και η θλίψη

Αλλά όσο και να καθυστερείς τις δόσεις

κανείς δε σε πιέζει να την επιστρέψεις.

Χάρη σου κάνω η καταχρεωμένη.

Καλύτερα άρχισε να θλίβεσαι από τώρα

Πάλι καλοκαίρι...

Κουράστηκα σήμερα να περιμένω τις λέξεις να παλιώσουν. Κουράστηκα να εξηγώ αυτή την αναμονή στον εαυτό μου. Και η ζυγαριά «του κουράστηκα», που επικαλούμαι συχνά πλέον, γέρνει τόσο επικίνδυνα που μόνο ο εγωισμός μου την συγκρατεί για να μην πέσει. Μετά δεν θα μπορώ να ζυγίζω τίποτα. Ίσως αυτό περιμένω. Έναν Θεό να την κλοτσήσει και αυτήν και εμένα. Να πει: Πιάσε πάτο κορίτσι μου! Έτσι όπως αιωρείσαι ανάμεσα στα πάνω και στα κάτω δεν μπορείς να πάρεις φόρα από πουθενά... Υπολογισμένες απλωτές, ελαφριές σκέψεις και αγγίγματα, αδύναμα πηδηματάκια εντυπωσιασμού. Άρχισες να ξεθωριάζεις και εσύ. Πάλι καλοκαίρι.

Μια ζωή στέκεται μπροστά μου. Κάτι λέει… δεν μπορώ να καταλάβω…

Είμαι ένα δυναμικό ενέργειας και υπακούω στον κανόνα «όλον ή ουδέν». Ενεργοποιούμαι από κλιμακωτά δυναμικά που συσσωρεύονται και φθίνουν. Όλα ή τίποτα. Δεν μπορώ να αφήνω τη ζυγαριά σε αυτή την κατάσταση και τον εαυτό μου σε ένα φλου μετέκεινα για τόσο πολύ. Γρήγορα. Αποφάσισε! Όσο ακόμα βρίσκομαι στην ανερέθιστη περίοδό μου. Γιατί μετά δεν σταματώ, δεν ελαττώνομαι μέχρι να φτάσω στο κεντρικό νευρικό σου σύστημα και να τα κάνω όλα μπουρδέλο.

«Μάχεσαι ή άγχεσαι» εγώ, και η παρασυμπαθητική μου μοίρα. Τέλος, σε φτύνω, τέλος. Δεν ακουμπάω πια τα θεματάκια πάνω-πάνω, από κάτω χουφτώνω, γνήσιο τέκνο της οργής που όσο θα παραλογίζεται θα ζει. Φτάνει! Θα κλοτσήσω τη γαμημένη ζυγαριά μόνη μου και ας πάει στο καλό. Φύσα τώρα. Στείλε τα δάκρυα στην θάλασσα, από εκείνη τα βούτηξα έτσι και αλλιώς.

Τώρα στα μαξιλάρια μου καρφώνω σκουλαρίκια και βάφω τα νύχια μου στα χρώματα που σου δάνεισα και ποτέ δεν γύρισες πίσω. Κάπου σε ένα τελευταίο συρτάρι θα είναι και αυτά. Κράτα τα! Όταν θα κάνεις εκκαθάριση θα πάρω την εκδίκησή μου. Πάλι καλοκαίρι.

Λυκάνθρωποι

Πάνω στις λευκές σελίδες χάνομαι.

Γυρνώ ξανά απ’ την αρχή

Στις γέφυρες της λογικής.

Ένα ακόμα βήμα

Μετά απ τα ταξίδια μου στο εδώ στο πουθενά

Γυρνάω δίχως έμπνευση με δώρα άχρηστα χρόνια

Μονάχα μια εικόνα μιας κραυγής

Λυκάνθρωποι απαντάνε στο γεμάτο φεγγάρι

Μπερδεύτηκα και εγώ και φώναξα «Βοήθεια»

Και πέφτουν κύματα σιωπής το ένα πάνω απ το άλλο

Νόμιζα πως οι σφυγμοί μου ήταν βήματα ανθρώπων που νοιάζονται

Που έρχονται με χέρια ανοιχτά να βοηθήσουν.

Με αίμα γράφτηκε στον ουρανό το τελευταίο ποίημα

Ο πρώτος και ο τελευταίος αναγνώστης, εδώ

Ανθρώπινα «γιατί» γλιστράνε

Δεν έχω άλλες λέξεις μονάχα την εικόνα μίας κραυγής στο γεμάτο φεγγάρι

Μια αστραπή στα μάτια μου με τύφλωσε

ο ήλιος πέθανε μες στα γαλάζια όνειρα χιλιάδων εαυτών.

Δυο μελανιές στο σώμα μου, σχηματίζουν τα αρχικά σου

εικόνες μιας απαίσιας γέννας…

Στο κέντρο της σύναξης των λυκανθρώπων

Ένα δέντρο για να σηκωθώ ψηλά

Στις γέφυρες της λογικής

Εκεί που τίποτα δε τελειώνει

Ίσως να μην αρχίζει καν.

Κατορθώματα

Όταν είσαι μικρός, οι μετριότητες σου, αντιμετωπίζονται ως αριστουργήματα! Τι κόσμο θα φτιάχναμε εάν επιπλήτταμε ένα τρίχρονο παιδάκι λέγοντας του ότι θα έπρεπε να ντρέπεται που δεν έχει την νοημοσύνη να αντιληφθεί ότι αυτή η μουντζούρα που μόλις έφτιαξε δεν θεωρείται ζωγραφιά και δεν πρέπει πασίχαρο να το παρουσιάζει στον κόσμο ως δικό του κατόρθωμα! Δεν θεωρείται κατόρθωμα όταν μπορείς να κρατήσεις την ξυλομπογιά με τη μύτη προς το χαρτί και να κάνεις σπαστικές κινήσεις καταφέρνοντας μια ελλειπτική σπείρα στη μέση του χαρτιού... Θα μπορούσαμε ίσως να επιβραβεύσουμε ένα τρίχρονο παιδί που θα έλεγε: «Κοίτα μαμά! Σου ζωγράφισα μια ελλειπτική σπείρα!»

Πώς θα ήταν οι άνθρωποι εάν ποτέ δεν τους καλλιεργούσαμε ψευδαισθήσεις; Ίσως καταθλιπτικοί, δεδομένου ότι η ζωή βασίζεται σε ψευδαισθήσεις για να έχει ένα υποτυπώδες νόημα και όταν το νόημα απουσιάζει δεν μπορείς παρά να δυσανασχετήσεις. Η κατάθλιψη ορίζεται ως επέκταση του ανικανοποίητου το οποίο αποτελεί με τη σειρά του επέκταση της συνειδητοποίησης της μετριότητας έως ανικανότητας ως προς κάτι ή ως προς όλα. Βέβαια όποιος είναι μέτριος ή ανίκανος σε όλα δεν είναι καταθλιπτικός. Είναι σχεδόν ευτυχισμένος εφόσον δεν υπάρχει προσωπικό μέτρο σύγκρισης! Φυσικά κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει εάν το τρίχρονο παιδί είναι τόσο ιδιοφυές που διασκεδάζει τον εαυτό του με τα γελοία επιφωνήματα θαυμασμού των μεγάλων μπροστά στη μουντζούρα που μόλις ζωγράφισε...

Ίσως γεννιόμαστε έξυπνοι και σιγά-σιγά χαζεύουμε. Ίσως η εξυπνάδα σε έναν κόσμο χωρίς νόημα είναι να είσαι μωρό. Να σε ταΐζουν, να σε κοιμίζουν με τραγικά γελοία παραμύθια, να σε προτρέπουν να παίξεις και να διασκεδάσεις και να θαυμάζουν κάθε άναρθρη κραυγή που βγαίνει από το στόμα σου. Καθώς μεγαλώνεις όμως, σε βάζουν να μάθεις να φτιάχνεις σπιτάκια χωρίς σωστή προοπτική, ανορεξικά μοντέλα ανθρώπων, τεράστια λουλούδια και σε μαθαίνουν πως ο ουρανός είναι μια μπλε γραμμή στο πάνω μέρος του χαρτιού και η γη είναι μια πράσινη γραμμή στο κάτω μέρος. Έτσι και εσύ αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι αφού ο ήλιος πάνω αριστερά πάντα χαμογελάει μπορεί κάθε όνειρο να γίνει πραγματικότητα...