Ξαπλωμένος στις πτυχώσεις των κυμάτων,
εθισμένος στο κόσμο των θαυμάτων,
ασθενικά το παλμό της ζωής ανασαίνει,
ένα άλλο αρσενικό εγώ, με πείσμα περιμένει.
Οδηγημένος από τις ίδιες του τις σκέψεις,
ξαπλωμένος ατάραχα σα συχνός επισκέπτης
στα σύννεφα του απόλυτου κενού,
στο υποψήφιο σύμπαν ενός όμορφου μυαλού.
Φυλακισμένος σε μια στιγμή κάθαρσης,
μπερδεύεται.
Μην είναι η χάρη του ή του ετοιμοθάνατου το δώρο πλάνη;
Μα όλα τα θαύματα συνηθίζονται,
κι η κάθαρση χάνεται και χάνεται πάλι.
Μία λέξη, πια μόνο, τον νοιάζει.
Και αύριο ακόμα θα ζει
και η ψυχή θα συνεχίσει να βουλιάζει,
ώσπου μια μέρα σαν ευλογία να χαθεί.
