Λάθος Συναγερμός

Ενθουσιαζόμαστε βλακωδώς όταν εντοπίσουμε έναν κοινό γνωστό, που μπορεί ακόμα και να μην συμπαθούμε ή να μας ήταν παντελώς αδιάφορος ανάμεσα σε εμάς και σε έναν «μερικώς άγνωστο». Ενθουσιαζόμαστε όταν εντοπίσουμε ένα κοινό μέρος, ακόμα και αν από αυτό το μέρος έχουμε τις χειρότερες αναμνήσεις ή δεν έχουμε τίποτα και το ξέρουμε γιατί απλά κάναμε πριν κάτι χρόνια εκεί επίσκεψη στη δεύτερη ξαδέρφη της μητέρας μας. Ξέρω τον λόγο. Εντοπίζουμε σύνδεση με τον «μερικώς άγνωστο» και μπορούμε να αισθανθούμε μια παράλογη μορφή οικειότητας να μας συνδέει για κάποια δεύτερα. Βέβαια μετά ο λάθος συναγερμός σταματάει να ακούγεται και δεν έρχεται ποτέ ξανά στην κουβέντα το κοινό πρόσωπο ή το μέρος. Βέβαια μπορεί και να μην είναι και αυτός ο λόγος. Μπορεί απλά να νιώθουμε ξαφνικά ότι ξέρουμε τόσα πολλά πράγματα που γνωρίζουμε και αυτομάτως τη ζωή του «μερικώς αγνώστου». Δεν με νοιάζει και τόσο τελικά... Λάθος συναγερμός και αυτό το κείμενο. Βαριέμαι να το αναλύσω περισσότερο. Είναι τελείως ανούσιο να κάθεσαι και να χαίρεσαι όταν ανακαλύπτεις κοινό γνωστό. Ναι! Ο κόσμος είναι μικρός, και αυτό είναι τόσο γνωστό και χιλιοαποδεδειγμένο που εμπίπτει στη κατηγορία των κλισέ.

Παλιότερα σπαταλούσα κιλά φαιιάς ουσίας σε κάτι τέτοια θεματάκια, ακόμα και αν είχα δουλειά να κάνω, και πίστευα ότι έτσι γινόμουν εξυπνότερη και ότι πλησίαζα στο νόημα της ζωής. Μπορεί και να πλησίαζα, ή να σκεφτόμουν τόσο πολύ που να κουραζόμουν και να νόμιζα πως πλησίαζα ώστε να πείθομαι μόνη μου ότι έχω φτάσει κάπου τον ειρμό των σκέψεων μου και να σταματήσω να σκέφτομαι για να μην πεθάνω. Όταν δεν θέλω να σκέφτομαι λοιπόν τα υπολείμματα της εφηβείας μου, μ’ αρέσει να βλέπω τηλεόραση. Να αφήνω το μυαλό μου παθητικά να παρασέρνεται από το μαύρο κουτί. Γαμημένα κλισέ που δεν είστε πια επίκαιρα. Να παρασέρνομαι από το ασημί πλάσμα, ήθελα να πω (ούτε οι κατασκευαστές δεν ήξεραν πώς να το ονομάσουν) Είναι σα να πηγαίνω ταξιδάκι αναψυχής. Τόσο ξεκούραστα…

Δεν γράφω πλέον αρκετά αντ’ αυτού φυλάω σαν κόρη οφθαλμού, ανέπαφα, τα εγκεφαλικά μου κύτταρα για να τα αφιερώσω στην ενοχλητική σχολή μου. Η σχολή μου πλέον, που είμαι τελευταίο έτος, δεν μου φαίνεται τόσο ενοχλητική, αρχίζει και μοιάζει μια σωστή επιλογή. Βέβαια όταν πλέον δεν έχεις άλλη επιλογή και σε βολεύει και να μην βρεις άλλη επιλογή και χρειαστεί να κοπιάσεις για να την κάνεις προσιτή, είναι πολύ βολικό και απόρροια ενός ανώτερου αισθήματος αυτοσυντήρησης να θεωρείς ότι η κατάντια σου είναι η σωστή επιλογή. Όχι ότι η κατάσταση μου θεωρείται κατάντια, αλλά υπάρχουν μέρες που της μοιάζει πολύ.

Πάλι άρχισα να με θαυμάζω και να σκέφτομαι ότι θα μπορούσα να συνεχίσω έτσι και να γράψω ένα βιβλίο. Λες και μπορεί κανείς να παρακολουθήσει την ημιμάθεια μου πάνω σε όλα τα θέματα ταυτόχρονα και να θεωρήσει και την διαδικασία ψυχαγωγική. Αποτελώ ψυχαγωγό μόνο για τον ψυχολόγο μου. Δεν έχω ψυχολόγο. Δεν ξέρω γιατί το είπα. Ίσως τα άτομα που έχουν ψυχολόγο να ψάχνουν τις σωστές, άβολες, επιλογές της ζωής τους και να χαίρουν μιας κάποιας εκτίμησης. Τι καταπίεση! Αναθεματισμένο μουσικό! Κατέστρεψες όλα τα παιδιά σου. (κολλάει πάντα και παντού)

Υ.Γ. Ναι. Η εικονά δεν κολλάει πουθένα.

Περαστικά...

Περαστικά εύχονται όλοι...

Θα περάσει με διαβεβαίωναν όπως περνάν οι άνθρωποι και οι μέρες. Τελικά περαστικές ήταν οι αντίδρασεις στα καινούρια δεδομένα. Εγώ αποτελούσα πάντα και θα αποτελώ μια μονιμότητα. Και κάθε "εγώ" στέκεται πάνω στο άλλο σαν πύργος τραπουλόχαρτα. Φυσάει και πέφτουν , στις νηνεμίες ξαναστήνονται. Φυσάει συχνά... Ακολουθώ τις εποχές παγανιστικά, τρέχοντας πίσω απ’ τη γη που τελικά ΓΥΡΙΖΕΙ!

Γιατί είναι τέτοια ανακούφιση όταν σκέφτεσαι ότι όλα θα περάσουν; Αν όλα περάσουν, δε θα μείνει τίποτα. Δεν με ανακουφίζει το τίποτα και από την άλλη ούτε το «κάτι».


Περαστικά! Περάσαμε! Έχω απλά κάτι εμμονές με το πέρα- και αγαπώ να λέω περάστε.
Περάστε στο σπίτι μου,
περάστε στο δωμάτιο μου,
περάστε στην καρδιά μου.
Μερικές φορές άσχημοι πειρατές λεηλατούν και καταστρέφουν. Περαστικά εύχονται πάλι…

Θα περάσει και αυτό. Τίποτα δε περνάει, απλά μένει, ενσωματώνεται, συνηθίζεται, ξεχνιέται. Μ’αρέσει να ξεχνάω. Έτσι έχω πολλές εκπλήξεις κάθε μέρα. Γιατί περαστική ήμουν, μόνο το εγώ αποτελεί μονιμότητα και κάθε "εγώ" στυλωμένο στο χρόνο θυμίζει…. Συνέχεια θυμίζει…να ενθουσιαστώ με αυτό το πέρασμά σου.....ζωή....

Έξοδα...

Φυσάει επιτέλους και εγώ έχω μόνο μια σελίδα να σου περιγράψω τις φωνές απ’ τα ανοιχτά παράθυρα, τι έγινε σήμερα, τι θα γίνει μετά και πως αισθάνομαι.

Έχω μόνο μια σελίδα, σου λέω, και ξοδεύω τις γραμμές για να σου πω ότι έχω μόνο μια σελίδα… και τώρα ξοδεύω και άλλες για να το τονίσω.

Αυτός ο καλοκαιρινός αέρας περνάει απ’ τη μύτη στο μυαλό, ταξίδια. Λες και σου ψιθυρίζει από πού έρχεται, τι είδε και που πηγαίνει. «Θα γυρίσω να σου πω και άλλα», υπόσχεται.

Σήμερα είμαι μια γυναίκα που δεν πίστευε στον έρωτα και ερωτεύτηκε και αυτός ο αέρας έτσι όπως σπάνια εμφανίζεται κατακαλόκαιρο την γεμίζει ευτυχία.

Φοβάμαι τα ξερά και καυτά πλακάκια του μπαλκονιού αύριο.Πάντα καλοκαίρι και εσύ να φυσάς απ’ τις αισθήσεις μου τη σκόνη,δεν γίνεται.

Αγόρασα έναν ανεμιστήρα. Όταν θα φεύγεις γεμάτος υποσχέσεις, να ρίχνει και τη δική σου σκόνη πάνω μου, να μη μου λείπεις τόσο.

Έχω μόνο δυο γραμμές τώρα. Και τις ξοδεύω να σου πω ότι έχω μόνο δυο γραμμές. Αλλά αυτά τα έξοδα ερωτεύτηκες σε μένα. Όλοι γι’ αυτά τα έξοδα...

Μίλα

Ψάχνω μια θήκη για τις μπαταρίες
Πίσω στην πλάτη, μπροστά στη κοιλιά σου
Ίσως μια τρύπα για τον φορτιστή μου
Κάπου κοντά στα σωστά όνειρά σου
Μίλα…
Ζουλάω, τσιμπάω όλο το σώμα
Τραβάω τα χέρια, τη μύτη, τ’ αυτιά σου
Ελέγχω μύες, αισθήσεις και νεύρα
Ψάχνω τη λύπη, το θυμό, την χαρά σου.
Μίλα!

Κουράστηκα να σε χτυπάω
Μήπως δουλέψεις κάποτε
Στα συνεργεία να πονάω
Και να μου λεν: αυτό το πράγμα τα ‘φτυσε

Ψάχνω σχισμές να ρίξω το κέρμα
Πατώ κουμπιά στο κοντρόλ ένα- ένα
Πώς λειτουργείς με βενζίνη ή ρεύμα;
Πόσα καλώδια είναι καμένα;
ΜΙΛΑ!!!!!
Ψάχνω σχισμές να ρίξω το κέρμα
Πατώ κουμπιά στο κοντρόλ ένα- ένα
Κάτω απ’ τον ήλιο μαζεύεις ενέργεια
Ή σε μια βάση φορτίζεις τη μέρα
.
.
.
.
.
.
μίλα....

Στην κόλλα...

Εκκρεμές, που πηγαίνει μια στη «ΤΙΚ» και μια στη «ΤΑΚ» φυλακή
Μια γραμμική ταλάντωση
Μια περιοδική φαρσοκωμωδία.

Ακολουθεί και η σχετικότητα του χρόνου
Και ξεμένω απέραντα διαστήματα απελπισμένων κραυγών στις άκρες του εκκρεμούς
Και όταν φτάνω στην μέση, παίρνω ανάσες κλασμάτων δευτερολέπτου
Και φεύγω ξανά για το θλιβερό πέρα δώθε μου.

Τα παρακλητικά μου θέλω ηχούν παλίνδρομα
Ονειρικές ανηφόρες που οδηγούν στο Θεό.
Μοναχικά παραμύθια
Για τη φρικτή μου καρδιά,
Για το μυαλό μου που γεννήθηκε φρικιό.

.......................................................
«Για το Θεό κοίτα με!
Δε είμαι απαραίτητο εξάρτημα του εκκρεμούς!
Δε μπορώ να μετρώ το χρόνο.
Δε γίνεται να καταλήγω στα ίδια αδιέξοδα.
Δεν είμαι εκκρεμές!
Απλά κατά λάθος κόλλησα πάνω στο δίσκο του.

Άσε με να φύγω.
Δε το καταλαβαίνεις, με ψάχνουν, ανησυχούν
Με περιμένουν κάπου κοντά στη κορφή της ονειρικής μου ανηφόρας.»
.........................................................................


Μη δίνετε σημασία μεγάλα μου ελαττώματα
Δε μιλώ σε σας.
Απλά όπως κάθε φορά
Στην φυλακή του «ΤΙΚ-TAK» απελπισμένα κραυγάζω
Στην πηγή σας
Στην κόλλα...

Πάντα τα μυρμηγκάκια θα βρίσκουν ψιχουλάκια…!

Σήμερα το απόγευμα βρήκα μια νέα ασχολία. Παρατηρούσα τα μυρμήγκια στα πλακάκια της κουζίνας μου. (Ναι! Είμαι αχαΐρευτη όμως δεν είναι αυτό το θέμα. Άλλωστε τι αξίζει ένα τέλειο καθαρό πάτωμα μπροστά στη μαγική κοινωνική οργάνωση των μυρμηγκιών?) Παρατηρούσα λοιπόν τα μυρμήγκια που έβρισκαν ψιχουλάκια , τα έπιαναν με τα χεράκια τους και τα πήγαιναν κάπου. Υποθέτω στη φωλιά τους αλλά ούτε αυτό με ενδιέφερε εκείνη τη στιγμή. Εξάλλου τι θα μπορούσα να κάνω εάν έβρισκα τη σκοτεινή χαραμάδα από όπου τρυπώνουν στην κουζίνα μου? Θα σταματούσα το ερευνητικό μου έργο για να κλείσω μια τρύπα? Ε όχι!

Εστίασα σε ένα συγκεκριμένο μυρμηγκάκι που δεν έβρισκε ψιχουλάκι. Έψαχνε απελπισμένα από εδώ και από εκεί . Προφανώς τα άλλα μυρμήγκια εργάζονταν υπερωρίες γιατί εγώ ηλεκτρική σκούπα δεν έπιασα αυτή τη βδομάδα. Όταν βαρέθηκα να εξηγώ τα πάντα ανθρωποκεντρικά παρατηρώντας τη συμπεριφορά του και τις αλληλεπιδράσεις του με άλλα μυρμήγκια που είχαν βρει το φορτίο τους, πήρα ένα ψίχουλο από το τραπέζι και το πέταξα μπροστά του. Το μυρμήγκι το περιεργάστηκε, το έβαλε στην πλάτη του και πήρε και αυτό το δρόμο προς τη σκοτεινή χαραμάδα που για μια ακόμα φορά δεν ενδιαφέρθηκα να μάθω την τοποθεσία της.

Αποφάσισα να καθαρίσω! Επειδή το να πλύνεις πιάτα δεν απαιτεί ιδιαίτερη συγκέντρωση, το μυαλό μου ξέφυγε. Σκεφτόμουν το πρωί που έψαχνα ένα μικροβιολογικό εργαστήριο στο κέντρο. Ένα οποιοδήποτε. Δεν είχα προτιμήσεις. Για να απασχολώ λοιπόν τον εαυτό μου κατά την άκυρη αναζήτηση μου, μηχανικά άρχισα γνωστά μεταφυσικά πειράματα. Οπτικοποιούσα ένα μικροβιολογικό εργαστήριο πριν στρίψω σε μια στροφή… Μέτα από 5-6 οπτικοποιήσεις χωρίς αποτέλεσμα που περιλάμβαναν και έναν σέξι μικροβιολόγο, άρχισα να εκνευρίζομαι. Μετά από ακόμα 4 αποτυχημένες οπτικοποιήσεις που δεν περιλάμβαναν έναν σέξι μικροβιολόγο, απελπίστηκα!

Άρχισα να σκέφτομαι ότι θα τριγυρνώ στο κέντρο μέχρι τα 70 μου ψάχνοντας μικροβιολογικό εργαστήριο. Καταράστηκα το νόμο του Μέρφι, δεδομένου ότι άπειρες φορές είχα δει μικροβιολογικά εργαστήρια στο κέντρο (άπειρες φορές που δεν τα χρειαζόμουν). Εκνευρίστηκα με τον εαυτό μου που δεν μπορούσα να ανακτήσω στη μνήμη μου την τοποθεσία κανενός και επειδή δεν φρόντισα να ενημερωθώ για το πού βρίσκεται ένα μικροβιολογικό εργαστήριο από κάποια φίλη μου λιγότερο αφηρημένη από εμένα.

Αφήνιασα επίσης με έναν απροσάρμοστο φαρμακοποιό που όταν τον ρώτησα που βρίσκεται το πιο κοντινό μικροβιολογικό, μου απάντησε με τρεις λέξεις «γωνία, δεξιά, απέναντι» Όταν θέλησα να μάθω την κατεύθυνση των εντολών του, απλά επανέλαβε δις : «γωνία, δεξιά, απέναντι, γωνία, δεξιά, απέναντι» Αποφάσισα να ξαναρωτήσω και τότε έδειξε σε μια κατεύθυνση ανάμεσα στους δρόμους και εγώ χαμογέλασα εγκάρδια λέγοντας ευχαριστώ, ευχόμενη από μέσα μου όταν θα στρίψει σε αυτή την φανταστική γωνία κάποτε, να του έρθει μια νταλίκα από τα δεξιά, να τον κολλήσει απέναντι στο μικροβιολογικό εργαστήριο και αυτό να κάνει αναλύσεις στο χυμένο πολτό που έχει για μυαλό, και έφυγα.

Συνέχισα να τριγυρνώ απελπισμένη και στο χιλιοστό στενό που έστριβα δεν άντεξα και τσίριξα: «Θέλω ένα μικροβιολογικό εργαστήριο ΕΔΩ ΤΩΡΑ!» (Τις παθαίνω που και που αυτές τις κρίσεις γιατί θεωρώ τον εαυτό μου πολύ σημαντικό για να χάνει τον χρόνο του ψάχνοντας κάτι που δεν ξέρει που είναι και δεν το βρίσκει ) . Ξαφνικά έτσι πως γυρνώ το βλέμμα μου στην είσοδο μια πολυκατοικίας βλέπω μια χρυσαφί ταμπέλα. : Μικροβιολογικό 2ος όροφος!

Ανέβηκα μουδιασμένη, έκανα τις εξετάσεις μου και κατέβηκα ικανοποιημένη από τον εαυτό μου. Ένιωθα δυνατή. Ένιωθα ότι υπάρχει ένας ενδότερος Θεός που μπορεί να πάρει αυτό που θέλει αρκεί να το ζητήσει με όλη του τη θέληση από το σύμπαν. Άρχισα να σκέφτομαι ότι με αυτή την τακτική θα μπορούσα να εκπληρώσω όλους τους στόχους μου. Ένιωθα παντοδύναμη. Μετά…………………….. το ξέχασα! Συνέχισα σα δουλάρα να εκπληρώνω με κατεβασμένο το κεφάλι όλες τις εκκρεμότητες που έπρεπε να τακτοποιηθούν αυτή την ημέρα, χωρίς να χρειαστεί να ξαναζητήσω τη βοήθεια του σύμπαντος.

Επαναφορά στην πραγματικότητα μιας φασίνας.

Με την απάθεια ενός serial killer ρουφούσα με τη σκούπα μου μυρμηγκάκια και ψιχουλάκια καθώς και συμπλέγματα αυτών. Πριν λίγο ήμουν μαγεμένη από την αφοσίωση τους στο σκοπό τους και τώρα τα ρουφάω ανελέητα. Λες ανάμεσα τους να βρίσκεται και το μυρμηγκάκι που βοήθησα? Άραγε ξέρει ότι το βοήθησα? Μπορεί να νομίζει ότι το ψίχουλο έπεσε μάννα εξ ουρανού, γιατί ο Θεός των μυρμηγκιών άκουσε τις προσευχές του. Λες το μυρμήγκι να αναφώνησε «ΘΑΥΜΑ!!» και να άναψε μια μυρμηγκίσια λαμπάδα όταν πήγε στη φωλιά του? Μπορεί και αυτό να ένιωσε προς προκάλεσε το ψίχουλο να πέσει με την επιμονή του. Μπορεί να πίστεψε και αυτό ότι υπάρχει ένας ενδότερος Θεός που προστάζει το σύμπαν και το σύμπαν το υπακούει.!!

Έκλεισα την ηλεκτρική, άραξα στον καναπέ και άναψα τσιγάρο. Η σκέψη ότι μπορεί και εγώ να ήμουν ένα μυρμηγκάκι στη κουζίνα ενός απείρως μεγαλύτερου, εξυπνότερου, δυνατότερου όντος, με εξέπληξε. Μια μέρα που δεν είχε τι να κάνει μπορεί να θέλησε να παρατηρήσει τον κόσμο μου. Να μου έκρυβε τα μικροβιολογικά εργαστήρια του κέντρου για να δει πώς θα αντιδράσω. Να μετακίνησε το στενό που επέμενε ότι υπάρχει ο φαρμακοποιός ανάμεσα στους δρόμους και έπειτα να με λυπήθηκε και να έβαλε ένα μικροβιολογικό εργαστήριο εκεί που στεκόμουν. Προσπάθησα να νιώσω σε όλο του το μεγαλείο πως είναι να είσαι ένα τίποτα που μερικές φορές ξεχνιέται και νομίζει πως είναι κάτι.

Λες από στιγμή σε στιγμή να αρχίσω να ακούω ένα διαπεραστικό, εξωφρενικά τρομαχτικό βουητό από μια τεράστια high tech ηλεκτρική σκούπα? Όχι! Χα! Δεν έχω κατασκευαστεί για να πιάνω τέτοιες συχνότητες!

Η άγνοια ανέκαθεν ήταν ευτυχία!! Σταματώ να σκέφτομαι, πάω για ύπνο… ΣΟΦΙΑ!

ΤΕΛΟΣ

Ίνες..

Η μάνα μου λέει ότι δένεται ακόμα με τα παιδιά της με έναν αόρατο ομφάλιο λώρο και κάθε φορά που φεύγει κάποιο μακριά νοιώθει την κοιλιά της να τραβιέται προς τη μεριά που το παιδί της φεύγει. Πονάει φρικτά από αυτά τα τραβήγματα, η κοιλιά της ξεσκίζεται γίνεται δύσθυμη και κακοδιάθετη ώσπου το παιδί της να έρθει πάλι πίσω και να ηρεμίσει.

Έτσι και εγώ, όταν αγαπώ, ίνες μυοκαρδίου εμφανίζουν απέραντη ελαστικότητα αλλά ποτέ αρκετή ώστε να μην πονάω. Γυμνάζω θωρακικούς, σταμάτησα το κάπνισμα, πετάω ίνες μυοκαρδίου σε κοντινές αποστάσεις για να κρατάνε το σώμα μου κάπως σταθερό όταν περπατώ.

Πάντα είχα πρόβλημα προσανατολισμού αλλά πλέον όπου και να σταθώ μπορώ να σου δείξω κατά πού πέφτει η πρωτεύουσα. Βλέπεις προς τα εκεί τραβιέται η καρδιά μου. Όταν χάνομαι, χάνομαι πάντα νότια. Έλα επιτέλους! Δεν μπορώ να ακούσω αρκετά δυνατά τον σφυγμό μου. Όταν είσαι τόσο μακριά, δεν είμαι σίγουρη ότι ζω.

Πέρασα....

Ξε την ανασφάλεια
Ξε τον εγωισμό
Ξε την δράση
Ξε την αντίδραση
Ξε την αδράνεια

Ξε την μοναξιά
Ξε τους φίλους
Ξε τους φόβους
Ξε τα πάθη
Ξε τα λάθη
Ξε τα σωστά

Ξε την ντροπή
Ξε την περηφάνια
Ξε την αρρώστια
Ξε την υγεία
Ξε τον θάνατο
Ξε την ζωή

Με 5

Και ξαφνικά
Ξε εμένα

Τρύπα,,,

Αυτή η τρύπα, ζωή μου
Όσα αγάπη μου και αν λες
Είναι εκεί, να γεμίζει με λόγια
Που ως λόγια αδειάζουν
Τις επόμενες στιγμές

Τα μάτια σου πάλι ανοιχτά
Βουίζουν ζαχαρίνη
Σιγοντάρουν τον πόνο.
Η τρύπα που άνοιξα για σένα
Ένας ταφόλακκος μόνο

Υποθέτω υψηλές γνωριμίες
Αντικατέστησα έναν Θεό
Και η τρύπα πάντα τρύπα
Ανίερη και άσκοπη
Για το δικό σου λίγο

Και η τρύπα πάντα τρύπα
Υπερτιμημένο πάντα
Λες και για πάντα θα ζω
Λες και θα ζεις για πάντα
Λες και αντέχω
Λες και μπορείς

Ακόμα και αν ολόκληρο σε έχω
Την τρύπα δεν θα κλείσεις
Στοκάρισμα εαυτού
Στοκάρισμα μυαλού
Λιγάκι πριν γυρίσεις…