Ίνες..

Η μάνα μου λέει ότι δένεται ακόμα με τα παιδιά της με έναν αόρατο ομφάλιο λώρο και κάθε φορά που φεύγει κάποιο μακριά νοιώθει την κοιλιά της να τραβιέται προς τη μεριά που το παιδί της φεύγει. Πονάει φρικτά από αυτά τα τραβήγματα, η κοιλιά της ξεσκίζεται γίνεται δύσθυμη και κακοδιάθετη ώσπου το παιδί της να έρθει πάλι πίσω και να ηρεμίσει.

Έτσι και εγώ, όταν αγαπώ, ίνες μυοκαρδίου εμφανίζουν απέραντη ελαστικότητα αλλά ποτέ αρκετή ώστε να μην πονάω. Γυμνάζω θωρακικούς, σταμάτησα το κάπνισμα, πετάω ίνες μυοκαρδίου σε κοντινές αποστάσεις για να κρατάνε το σώμα μου κάπως σταθερό όταν περπατώ.

Πάντα είχα πρόβλημα προσανατολισμού αλλά πλέον όπου και να σταθώ μπορώ να σου δείξω κατά πού πέφτει η πρωτεύουσα. Βλέπεις προς τα εκεί τραβιέται η καρδιά μου. Όταν χάνομαι, χάνομαι πάντα νότια. Έλα επιτέλους! Δεν μπορώ να ακούσω αρκετά δυνατά τον σφυγμό μου. Όταν είσαι τόσο μακριά, δεν είμαι σίγουρη ότι ζω.

Πέρασα....

Ξε την ανασφάλεια
Ξε τον εγωισμό
Ξε την δράση
Ξε την αντίδραση
Ξε την αδράνεια

Ξε την μοναξιά
Ξε τους φίλους
Ξε τους φόβους
Ξε τα πάθη
Ξε τα λάθη
Ξε τα σωστά

Ξε την ντροπή
Ξε την περηφάνια
Ξε την αρρώστια
Ξε την υγεία
Ξε τον θάνατο
Ξε την ζωή

Με 5

Και ξαφνικά
Ξε εμένα