Ξεχνάς αγάπη μου, ξεχνάς...

Γιατί με ξεχνάς;

Έκλαιγες όταν έφευγα

Και τώρα με ξεχνάς κάθε μέρα

Όλο και περισσότερο….

Τι χρώμα είναι τα μαλλιά μου;

Θυμάσαι;

Θυμάσαι τη γλυκιά απαισιοδοξία μου

Που σε έκανε να γελάς

Θυμάσαι τις τρελές θεωρίες μου

Που σε πλήγωναν

Τώρα τι κάνεις;

Με ξεχνάς;

Υιοθετείς τις τρελές θεωρίες μου;

Θυμάσαι πόσο συχνά αναθεωρούσα;

Αναθεώρησα πάλι για χάρη σου

Η αγάπη δεν είναι συνήθεια

Είναι αναμνήσεις

Θυμάσαι πόσο μου άρεζε το θέατρο

Υποκρινόμουν τη σίγουρη

Υποκρινόμουν, κάτω απ τη δροσερή σκιά της προσμονής και της θύμησής σου

Γιατί με ξεχνάς;

Έφυγα απ το μυαλό σου σα τρεχούμενο νερό

Με παρομοίαζες με ορμητικό ποτάμι , θυμάσαι;

Δεν έφτασα στη θάλασσα μου

Σε παρακαλώ, μη με ξεχνάς

Ναυάγησα σε αυτή τη στάσιμη λίμνη

Οι αναμνήσεις μου εξατμίζονται από τη ζέστη του ήλιου

Και με τις πρώτες φθινοπωρινές βροχές

Πέφτουν πάνω μου σαν καρφιά

Εσύ, που ξεχνάς….

Και εγώ που σιγά- σιγά ξεχνάω πως με θυμόσουν

Γιατί με ξεχνάς;