Αυτάρκεια...

Μερικές φορές χρειαζόμαστε κάποιους να θαυμάσουν τις υπέροχες ώρες που περνάμε με τον εαυτό μας. Ίσως να μην γενικεύω σωστά τα συναισθήματά μου αλλά η ιστορία έχει δείξει ότι όλοι πάνω κάτω είμαστε ίδιοι ή έστω μια ομάδα από εμάς. Ποτέ δεν είσαι μόνος σε μια συναισθηματική άβυσσο ή μια συναισθηματική ανύψωση. Είναι ένα τραγικό λάθος αυτό που λέμε πρωτότυπη ιδέα, πρωτότυπη κατάσταση. Το σφάλμα είναι που δεν βάζουμε τη λέξη συλλογικά. Μια συλλογικά πρωτότυπη ιδέα. Ναι. Αυτή υπήρχε κάποτε, υπάρχει τώρα, θα υπάρξει στο μέλλον.

Οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι με μια ιδιαίτερη μορφή αυτάρκειας, χρειάζονται τους άλλους για να τους το υπενθυμίζουν. Δεν είναι τυχαίο που συνεχώς θέλουμε, συνεχώς προβληματιζόμαστε για το αν θέλουμε σε σωστές κατευθύνσεις ή απλώς φθονούμε γεμάτοι επιθυμία να αποδείξουμε την αυτάρκεια μας. Κανείς δεν είναι πραγματικά διαθετιμένος να αλλάξει. «Αγάπησέ με, γίνε δικός μου άνθρωπος, ένωσε τις μοναχικές αυτάρκεις υποστάσεις μας, κάνε πληρέστερη τη μονοξιά. Αγάπησε με, κάνε με να αισθάνομαι ότι είσαι δικός μου άνθρωπος, γίνε μια όμορφη προέκταση μου.» Έτσι σκέφτονται οι άνθρωποι την ιδανική αγάπη, ξεκινάει από τους εαυτούς τους και τελειώνει σε αυτούς.

Η εγωιστική μας φύση δεν μπορεί να είναι μια απλή αντίδραση, δηλώνει με έναν παράδοξο συλλογισμό την αυτάρκεια μας. Όλη η μαγεία των σχέσεων χάνεται όταν κάποιος από εμάς νιώθει ή κάνει τον άλλον να αισθάνεται κάτι λιγότερο ή κάτι άλλο απο αυτό που είναι με ερωτήσεις που γίνονται στο βωμό του ερωτηματικού και των αυταπόδεικτων. «Διασκέδασε με, με τις απόψεις σου, διαφώνησε μαζί μου, γέλασε μαζί μου μόνο μη με χτυπάς εκεί που πονάω. Μη με κοιτάς, μη μου μιλάς σα τρόπαιο. Κοίτα με, μίλα μου νιώθοντας με δίπλα σου, κοντά σου γιατί είμαι μια ολότητα, μη με υποτάζεις, μη με υποβιβάζεις. Γίνε μια όμορφη προέκταση της ολότητάς μου να γίνω μια όμορφη προέκταση της ολότητας σου έπειτα θα ενώσουμε αυτές τις προεκτάσεις σχηματίζοντας ένα γεφυράκι που θα μας κρατήσει μάζι όσο καιρό νιώθω ότι σε χρειάζομαι και νιώθεις ότι με χρειάζεσαι.»

Το μυστικό είναι να καταλάβουμε ότι ο καθένας μας είναι ολότητα και αυτάρκης στον τομέα του. Έπειτα έρχονται οι επιθυμίες προσωπικής επέκτασης που αποτελούν μυστήριο. Μπορούμε να επεκτείνουμε την ολότητα μας; «Άπλωσε τα πόδια σου ως εκεί που φτάνει το στρώμα.» Δύσκολα διακρίνεται ένα αόρατο στρώμα μιας ακόμα λαικής ασάφειας. Επεκτίνομαι ή απλά ανακαλύπτω την αυτάρκεια μου; Ελπίζω το στρώμα να είναι αρκετά μακρύ για να απαντήσω κάποτε.