Παρασκευή 27 Μαρτίου 2009

ΔΕ ΞΕΡΩ, ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΩ !


Αγαπητοί αναγνώστες,

Σήμερα θα μιλήσουμε για όλα τα απροσδιόριστα που κατακλύζουν τη ζωή μας. Πόσες φορές είχατε την αίσθηση ότι θέλετε κάτι αλλά δε μπορούσατε να προσδιορίσετε τι? Αν αυτή η αίσθηση ενοχλούσε την καθημερινότητά σας τόσο πολύ όσο ενοχλεί τη δικιά μου θα νιώθατε την ανάγκη να προσδιορίσετε επιτέλους αυτό το κάτι που θέλετε. Αν ήσασταν εξωφρενικά λεπτομερείς όσων αφορά τις ανάγκες και τα συναισθήματά σας όσο είμαι εγώ, θα κάνατε μια λίστα και δια τις ατόπου θα διαγράφατε τις γνωστές κοινές σας ανάγκες και τα πιο προσφιλή στη προσωπικότητά σας συναισθήματα και θα βρίσκατε τι είναι αυτό που θέλετε ή έστω θέλατε γιατί αυτή η διαδικασία παίρνει κάποιο χρόνο και είναι λίγο δύσκολο ως καταθλιπτικό να θέλετε κάτι απροσδιόριστο συνέχεια.

Αν όμως εξακολουθούσατε να αγνοείτε τι ακριβώς θέλετε ή θέλατε, δε θα ήταν πολύ υπερβολικό να υποθέσετε ότι δεν έχει εφευρεθεί ακόμα η λέξη να το προσδιορίζει. Μπορεί να μην έχει εφευρεθεί καν κάποιο συνθετικό της ή και ακόμα η κατάληξη της. Και κάπως έτσι ξεκίνησα να αριθμώ όλα αυτά που δεν υπάρχει λέξη να τα προσδιορίσω όπως τους αξίζουν και όπως θα έπρεπε. Βέβαια η σελίδα που χρησιμοποίησα για αυτή τη δουλειά έχει πάνω κάτω αυτή τη μορφή.
_ _

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
Κτλ

Μετά από λίγο δε θυμάμαι ποιο ήταν το 1 ή το 5 και έτσι συνειδητοποιώ ότι το μόνο που αποδεικνύω είναι ότι ξέρω να μετράω. Θα μπορούσα φυσικά να εφεύρω δικές μου λέξεις και κάπου εδώ πρέπει να μοιραστώ το κόλλημα μου μαζί σας. Βλέπετε, οι λέξεις υπάρχουν για να μπορούν οι άνθρωποι να συνεννοούνται μεταξύ τους. Πώς λοιπόν μπορώ εγώ να εφεύρω μια λέξη που αδυνατώ να εξηγήσω διαφορετικά τη σημασία της; Τι νόημα θα έχει;

Και ορίστε ένα παράδειγμα:
Έστω ότι η λέξη που εφηύρα είναι ΄΄θιρτουάουσι΄΄ και έστω ότι το ΄΄θιρτουάουσι΄΄ είναι φαγώσιμο και έστω ότι πάω στο σούπερ μάρκετ και ζητώ ένα ΄΄θιρτουάουσι΄΄. Νομίζετε ότι θα υπάρξει υπάλληλος που θα με βοηθήσει να το βρω;

Και άλλο ένα (αν δε πιεστήκατε):
Έστω ότι αυτό που νοιώθω κάποιες νύχτες πριν κοιμηθώ είναι ένα ΄΄γρερερέ΄΄ και έστω ότι πάω σε έναν ψυχολόγο για να με βοηθήσει να πάψω να νοιώθω ΄΄γρερερέ΄΄ πριν κοιμηθώ. Το πιο πιθανό είναι να με παραπέμψει σε λογοθεραπευτή ή ψυχίατρο.

Και ακόμα ένα (αν δεν ήσασταν συγκεντρωμένοι) :
Έστω ότι αυτό που νοιώθω για τον φίλο μου είναι ΄΄πραφαρίκα΄΄ και έστω ότι με ρωτάει αν τον αγαπώ και έστω ότι εγώ του λέω «Δε σε αγαπώ ακριβώς. Σε πραφαρίκα, πραφάρι μου με την καλή έννοια (!)»…. Ε είναι πασιφανές ότι θα έχουμε μεγάλο πρόβλημα….



Αυτό που προτείνω λοιπόν (γιατί είναι λάθος να παρουσιάζεις ένα πρόβλημα χωρίς έστω μια πρόταση για να λυθεί). Είναι να κάνουμε μια παγκόσμια έρευνα όπου οι άνθρωποι θα προσπαθούν να αναλύσουν περιφραστικά τα παραπάνω απροσδιόριστα. Στη συνέχεια θα συλλέξουμε τα αποτελέσματα και θα ονομάσουμε τα απροσδιόριστα των οποίων οι περιγραφές μοιάζουν ανά τον κόσμο. Έπειτα θα κάνουμε πολλές εκπομπές και πολλές επαναλήψεις αυτών των εκπομπών για κάθε καινούργια λέξη, θα αποσύρουμε τα σημερινά λεξικά και θα προσθέσουμε τις καινούργιες λέξεις και τέλος θα διοργανώσουμε σεμινάρια για καθηγητές και δασκάλους ώστε να μπορούν να διδάξουν αυτές τις λέξεις στους μελλοντικούς μαθητές τους ώστε κανείς ξανά ποτέ να μην εξοργιστεί με την αδυναμία του να περιγράψει κάτι απλά και μόνο επειδή δεν υπάρχουν οι λέξεις.

1 σχόλιο:

  1. Προσδιορίστηκε κυρία μου!

    Άκου και αυτό!

    Θυμάσαι πόσο δύσκολες ήταν κάποιες στιγμές της ημέρας μου; Όταν παραπονιόμουν για κάτι που ήθελα, και δεν ήξερα τι; Το σώμα μου, η ψύχη μου, ολόκληρη η ύπαρξή μου, το ήθελε αλλά το μυαλό μου δεν μπορούσε να το προσδιορίσει, δεν μπορούσε να βρει λέξεις, ούτε εικόνες. Δεν μπορούσε να σχεδιάσει διαλόγους, ούτε καταστάσεις. Μόνο σε μαύρο φόντο αναβόσβηναν πολύχρωμα ερωτηματικά σε διάφορα μεγέθη και η άγνοια με πονούσε.

    Κολικοί του μυαλού!!

    Ονόμασα «απροσδιόριστο» αυτό που ήθελα. Το έψαχνα μες στο σπίτι μου. Το έψαχνα μέσα μου. Το έψαχνα στον κόσμο… Υπήρχε!! Αν δεν υπήρχε δεν θα το χρειαζόμουν τόσο πολύ! Μερικές φορές νόμιζα ότι τα απροσδιόριστα ήταν περισσότερα από ένα. Έφτιαξα μια λίστα. Θυμάσαι; Ήταν κάπως έτσι:

    1.
    2.
    3.
    4.
    5.
    6.
    7.
    8. κλπ, κλπ…

    Νόμιζα ότι απλά δεν έχουν εφευρεθεί οι λέξεις... Τι γελοία που είμαι! Από πότε με περιόρισαν οι λέξεις;

    Δεν χρειάζεται πια να ψάχνω. Επιτέλους βρήκα τι θέλω!

    1. Εσένα
    2. Εσένα
    3. Εσένα
    4. Εσένα
    5. Εσένα
    6. Εσένα
    7. Εσένα
    8. Εσένα, Εσένα, Εσένα, Εσένα…..

    Παλιά η άγνοια με πονούσε. Τώρα η γνώση ότι μου λείπεις, ότι είσαι μακριά, με καταστρέφει κομμάτι- κομμάτι. Θα ήταν χαζό να ρωτήσω τι είναι καλύτερο…

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Πιθανολογεί: