Λυκάνθρωποι

Πάνω στις λευκές σελίδες χάνομαι.

Γυρνώ ξανά απ’ την αρχή

Στις γέφυρες της λογικής.

Ένα ακόμα βήμα

Μετά απ τα ταξίδια μου στο εδώ στο πουθενά

Γυρνάω δίχως έμπνευση με δώρα άχρηστα χρόνια

Μονάχα μια εικόνα μιας κραυγής

Λυκάνθρωποι απαντάνε στο γεμάτο φεγγάρι

Μπερδεύτηκα και εγώ και φώναξα «Βοήθεια»

Και πέφτουν κύματα σιωπής το ένα πάνω απ το άλλο

Νόμιζα πως οι σφυγμοί μου ήταν βήματα ανθρώπων που νοιάζονται

Που έρχονται με χέρια ανοιχτά να βοηθήσουν.

Με αίμα γράφτηκε στον ουρανό το τελευταίο ποίημα

Ο πρώτος και ο τελευταίος αναγνώστης, εδώ

Ανθρώπινα «γιατί» γλιστράνε

Δεν έχω άλλες λέξεις μονάχα την εικόνα μίας κραυγής στο γεμάτο φεγγάρι

Μια αστραπή στα μάτια μου με τύφλωσε

ο ήλιος πέθανε μες στα γαλάζια όνειρα χιλιάδων εαυτών.

Δυο μελανιές στο σώμα μου, σχηματίζουν τα αρχικά σου

εικόνες μιας απαίσιας γέννας…

Στο κέντρο της σύναξης των λυκανθρώπων

Ένα δέντρο για να σηκωθώ ψηλά

Στις γέφυρες της λογικής

Εκεί που τίποτα δε τελειώνει

Ίσως να μην αρχίζει καν.