Η αλήθεια

Ξύνει την επιφάνεια της ύπαρξης μου

Με το καταθλιπτικό ματσακόνι της

Με την υπομονή που πρέπει να αντιμετωπίζεις τους χαζούς

Με την απάθεια που πρέπει να δένεις μια άσχημη πληγή

Μη τυχών και καταλάβει ο πληγωμένος και απελπιστεί

Βαράει συνέχεια χωρίς καν ρυθμό

Τόσο σκληρή είναι…

Ούτε έναν σχετικό ρυθμό.

Έτσι για να σκέφτομαι ότι τέλειωσε

Και μετά να ξαναρχίζει πιο δυνατά, πιο παθιασμένα

Αποκαλύπτοντας την λογική μου

Που τόσο καλά έκρυβα

Πλάθοντας ανθρώπους από σκουριά

Να καλύπτουν τη σκέψη μου

Σπέρματα ονειρώξεων σε άθλιες μήτρες

Και αποφαινόμουν: Φαινότυπος Homo sapiens sapiens

Και ήταν: Στιγμές μόνο σάπιες σάπιες

Ξύνε λοιπόν τώρα

Και ας μου πονάς τον εγκέφαλο

Και ας με εξοργίζεις…. Ξύνε να φύγουν όλα!

Να μην υπάρχει ίχνος!