Μια θάλασσα μας χωρίζει

Μια θάλασσα μας χωρίζει

Κάθε που αποτραβιέται το νερό απ’ τη στεριά

βλέπω τις διαφορές μας.

Εγώ δεν αντέχω τη θάλασσα

Κάθε κύμα που σκάει ουρλιάζει

«Αυτά είναι τα όρια σου!»

Ακόμα και από μακριά την κοιτώ με τρόμο.

Τρόμος που γίνεται ευγνωμοσύνη

Θέτει τα όρια της αλήθειας μου

Θέτει τα όρια του εαυτού μου

Εσύ τη λατρεύεις

Η αλήθεια σου δεν έχει όρια

Όπως κάθε υγιής αλήθεια

Ο εαυτός σου δεν έχει όρια

Όπως κάθε υγιής εαυτός

Εσύ τα όρια τα βαριέσαι

Καταπιέζεσαι μέσα σε αυτά

Γίνεσαι δυστυχισμένος

Ακόμα και αν σου ορίζουν μια Αμερική

Η ψυχή σου είναι η θάλασσα

Και θες με όλη σου την ψυχή

Να εκτείνεσαι και να επεκτείνεσαι.

Μια θάλασσα μας χωρίζει

Τι και αν με καλείς να τη δαμάσουμε μαζί,

Τι και αν θέλω να είμαι μαζί σου;

Μια θάλασσα μας χωρίζει.

Σιγά – σιγά μαζί με αυτήν το ξέρω πως θα φοβηθώ και σένα

Και εσύ θα καταλάβεις πως το μόνο που κάνω είναι να φοβάμαι

Και θα βαρεθείς και θα κολυμπήσεις μακριά μου

Έτσι που να μην μπορώ να τρέξω πίσω σου.

Μια θάλασσα μας χωρίζει

Τα όνειρά σου τα αδάμαστα

Δίπλα στα όνειρα μου τα συμβιβασμένα

Θα καταστραφούν.

Φύγε, κολύμπα μακριά μου

Αφήσου στα αγαπημένα σου κύματα

Στους τρομακτικούς εχθρούς μου.