Το τραγούδι σου......

Η μουσική είναι γύρω μας. Αρκεί να σκάσεις μια στιγμή και να ακούσεις. Ίσως τότε νιώσεις το ρυθμό πάνω στον οποίο πρέπει να τραγουδήσεις το τραγούδι σου. Εκείνη τη μαγική στιγμή θα νιώσεις πλήρης, θα βαραίνει τον αυχένα σου όλου του κόσμου η ευτυχία και η δυστυχία μαζί. Γιατί θα ξέρεις πως το βρήκες, όπως θα ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι ελάχιστοι είναι αυτοί που μπορούν να τραγουδήσουν στο ρυθμό που χτυπάει ο κόσμος τους και η καρδιά τους, κάνοντας όλους τους θορύβους των ανθρώπων δικιά τους μουσική.

Και ίσως να μην είσαι ένας από αυτούς. Ίσως είσαι ένας από τους πολλούς που άκουσες, ένιωσες, ονειρεύτηκες και το ξεπέρασες. Πέταξες το τραγούδι σου σαν παλιά παπούτσια που αγαπήθηκαν αλλά τώρα πια έλιωσαν και δεν σε βολεύουν. Τώρα πια ντρέπεσαι να τα φοράς γιατί έχουν γεμίσει τρύπες, τις τρύπες ανάμεσα στους εαυτούς μας, τις τρύπιες στιγμές που φερόμαστε και σκεφτόμαστε σαν κάποιοι άλλοι, τις τρύπες του επηρεασμού και της αποπλάνησης. Και πια δεν θυμάσαι τα μονοπάτια που περπάτησαν μαζί σου αυτά τα παπούτσια, τα σκαλιά που ανέβηκαν και κατέβηκαν μαζί σου, τα εμπόδια που πέρασαν χωρίς να σε προδώσουν.

Πλέον σκέφτεσαι ότι είναι δύσκολο να περπατήσεις με αυτά τα παπούτσια ανάμεσα στους ανθρώπους με τις γόβες και τα λουστρίνια που γεμίζουν τη ζωή σου και ξέρεις ότι θα τα πετάξουν πριν παλιώσουν. Είναι άβολο να περπατάς με αυτά τα παπούτσια γιατί οι άνθρωποι δεν αφήνουν ήσυχους αυτούς που κάνουν κάτι διαφορετικό από τους ίδιους και κρίνουν χωρίς να ξέρουν, χωρίς καν να θέλουν να μάθουν. Είναι άβολο γιατί πρέπει να σταματήσεις να ακούς τα μισητά, χλευαστικά λόγια τους. Είναι άβολο γιατί πρέπει να δείξεις στον εαυτό σου ότι αυτά τα παπούτσια στην ουσία δεν έχουν φθαρεί και δεν πρόκειται να φθαρούν ποτέ, και είναι άβολο να λες το τραγούδι σου κάτω από κύματα ντομάτες και ας ξέρεις ότι η ύπαρξη σου χειροκροτεί με πάθος. Είναι δύσκολο να μην εγκαταλείψεις και να μην αμφισβητήσεις το τραγούδι σου, ακόμα και το ρυθμό του, ακόμα και τη πρώτη συγχορδία του.

Μα εσύ αυτή τη στιγμή τραγουδάς, δεν σε νοιάζει τίποτα, δεν έχεις σκεφτεί, δεν σε αφήνει η μουσική να σκεφτείς όλες αυτές τις δυσκολίες. Αλλά για πόσο μπορούν οι σκέψεις σου να κρατήσουν τις αμφιβολίες μακριά σου, το μαζικοποιημένο στόμα σου κλειστό και την καρδιά σου δοσμένη στη μουσική σου; Είναι ελάχιστοι αυτοί που ορίζουν τις σκέψεις τους και πολλοί αυτοί που παραδίδονται στον ετεροπροσδιορισμό και σκέφτονται και ενεργούν όπως οι άλλοι τους δείχνουν ,με τον τρόπο τους, πώς να σκεφτούν και πώς να ενεργήσουν.

Βαραίνει τον αυχένα σου όλου του κόσμου η ευτυχία και η δυστυχία μαζί, γιατί το βρήκες το τραγούδι σου αλλά δεν ξέρεις πόσο μπορείς να το κρατήσεις, και η σκέψη ότι θα έρθει η στιγμή που αυτό το κείμενο δεν θα σου λέει τίποτα, δεν θα τσιμπάει ούτε μια χορδή, δε θα σου θυμίζει ούτε μια νότα, κάνει τα μάτια σου να δακρύζουν και την ψυχή σου να ραγίζει από αναφιλητά. Μην σταματάς να τραγουδάς ακόμα… Κράτησε αυτή τη μουσική όσο μπορείς περισσότερο, προσπάθησε να ανήκεις στους ελάχιστους που δεν εγκαταλείπουν, που δεν συμβιβάζονται με τα εφήμερα τραγουδάκια των πολλών. Προσπάθησε να μην σταματήσεις να το ακούς στη καρδιά σου, να περπατάς με το ρυθμό του τραγουδιού σου, μην σταματήσεις ,όσο ζεις, να το τραγουδάς, ακόμα και αν όλοι γνωματεύουν βιαστικά…