Όταν το παιδί......

Όταν το παιδί ήταν ακόμα παιδί πίστευε ότι ήταν η οικογένεια του και ο υπόλοιπος κόσμος που δεν είναι η οικογένεια του. Όταν το παιδί ήταν παιδί δεν έπαιρνε αποφάσεις και όταν έπρεπε να διαλέξει το δώρο που ήθελε να του πάρουν βρισκόταν σε μεγάλο ψυχολογικό αδιέξοδο. Όχι, όταν το παιδί ήταν ακόμα παιδί εκνευριζόταν όταν έπρεπε να πάρει αποφάσεις.

Όταν το παιδί έγινε έφηβος έπιανε τον εαυτό του να είναι μέρος του κόσμου, να είναι ένα μηχανικό απειροελάχιστο κομμάτι του. Έπιανε τον εαυτό του να σκέφτεται ότι τέτοια κομμάτια βρίσκεις πολλά και θα μπορούσε η οικογένεια του να είναι άλλη και θα μπορούσε να έχει άλλες συνήθειες και θα μπορούσε να έχει άλλες επιλογές και θα μπορούσε να του άρεσε να παίρνει εκείνες τις αποφάσεις που παλιότερα μισούσε.

Όταν το παιδί έγινε ένας νεαρός ενήλικας ήταν αυτός και ένας κόσμος που δεν φτιάχτηκε γι’ αυτόν και ήταν πολύ δύσκολο να πάρει αποφάσεις σε ένα περιβάλλον τόσο εχθρικό και ασταθές. Το παιδί όμως πέρασε και αυτό το στάδιο και άρχισε να φιλοσοφεί και αποφάσισε ότι θα μπορούσε να αποφασίσει ότι ο κόσμος φτιάχτηκε γι’ αυτόν. Αποφάσισε ότι μια τέτοια απόφαση θα τον ενεργοποιούσε. Μια θετική στάση ζωής ξύπνησε μέσα του και ανακάλυψε ότι θα μπορούσε να συμπεριφέρεται λες και όλες οι καταστάσεις είναι ευνοϊκές, θα μπορούσε να θεωρεί τον εαυτό του πρωταγωνιστή αυτών των καταστάσεων χωρίς να αποκλείει τον κάθε άνθρωπο απ’ το να γίνει και αυτός πρωταγωνιστής της δικής του πραγματικότητας. Και έτσι το παιδί έφτιαξε την πραγματικότητα του, γεμάτη χρώματα και μουσική και αναζητήσεις. Ήθελε να φτιάξει μια πραγματικότητα χωρίς χρόνο, χωρίς ανθρώπους που νοιάζονται πολύ και υπάρχει περίπτωση να τους στεναχωρήσει ή να τους απογοητεύσει, αυτό όμως ήταν αδύνατο και τα παράτησε. Ξανά ο κόσμος έγινε εχθρικός.

«Όχι! Δεν πάει άλλο», είπε μια μέρα το παιδί όταν έγινε μεσήλικας. «Δεν μπορώ να ζω σε έναν κόσμο εχθρικό, θα κάνω συμβιβασμούς και θα συμπεριφέρομαι σαν να μην συμβιβάστηκα ποτέ. Θα διαλέξω εγώ να υπάρχει χρόνος που να μου θυμίζει ότι πρέπει να γίνομαι σοφότερος κάθε μέρα. Θα διαλέξω να υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται για μένα για να μου θυμίζουν ότι είμαι σημαντικός για τον κόσμο μου και δεν πρέπει να χαραμίσω τις δυνατότητες και τα αισθήματα μου, για να μου θυμίζουν ότι η αληθινές προσπάθειες, ό, τι αποτέλεσμα και αν έχουν, ανταμείβονται.» Ξαναέφτιαξε την πραγματικότητα του. Γεμάτη χρώματα και μουσική και πράγματα που θα τον έκαναν καλύτερο, γεμάτη πράγματα που πάνω τους μπορούσε να επενδύσει τις δυνατότητες του. Γέμισε την καθημερινότητα του γιατί ο χρόνος ήταν εκεί να του θυμίζει ότι πρέπει να προλάβει να κάνει ό, τι αγαπάει και ό, τι ίσως κάποτε αγαπήσει και δεν προλάβει να το κάνει.

Όταν το παιδί έγινε γέρος, έτρεφε πια μια απέραντη αγάπη για τη ζωή. Τέλειωσε ήρεμα ό, τι είχε αρχίσει εκείνο τον καιρό και αποσύρθηκε μην τυχών ο θάνατος τον βρει πριν τελειώσει ένα καινούργιο βιβλίο ή πριν ακούσει ένα τραγούδι ή πριν διορθώσει το παλιό αμάξι ή πριν γυρίσει από ένα όμορφο ταξίδι. Ένιωθε πια το χρόνο της πραγματικότητας του να τελειώνει και κάθισε σε ένα παγκάκι στο πάρκο που έπαιζε παιδί και περίμενε γεμάτος χρωματιστές αναμνήσεις.

Κάθε σημείο του κύκλου της ζωής μπορεί να θεωρηθεί η αρχή του.