Έξοδα...

Φυσάει επιτέλους και εγώ έχω μόνο μια σελίδα να σου περιγράψω τις φωνές απ’ τα ανοιχτά παράθυρα, τι έγινε σήμερα, τι θα γίνει μετά και πως αισθάνομαι.

Έχω μόνο μια σελίδα, σου λέω, και ξοδεύω τις γραμμές για να σου πω ότι έχω μόνο μια σελίδα… και τώρα ξοδεύω και άλλες για να το τονίσω.

Αυτός ο καλοκαιρινός αέρας περνάει απ’ τη μύτη στο μυαλό, ταξίδια. Λες και σου ψιθυρίζει από πού έρχεται, τι είδε και που πηγαίνει. «Θα γυρίσω να σου πω και άλλα», υπόσχεται.

Σήμερα είμαι μια γυναίκα που δεν πίστευε στον έρωτα και ερωτεύτηκε και αυτός ο αέρας έτσι όπως σπάνια εμφανίζεται κατακαλόκαιρο την γεμίζει ευτυχία.

Φοβάμαι τα ξερά και καυτά πλακάκια του μπαλκονιού αύριο.Πάντα καλοκαίρι και εσύ να φυσάς απ’ τις αισθήσεις μου τη σκόνη,δεν γίνεται.

Αγόρασα έναν ανεμιστήρα. Όταν θα φεύγεις γεμάτος υποσχέσεις, να ρίχνει και τη δική σου σκόνη πάνω μου, να μη μου λείπεις τόσο.

Έχω μόνο δυο γραμμές τώρα. Και τις ξοδεύω να σου πω ότι έχω μόνο δυο γραμμές. Αλλά αυτά τα έξοδα ερωτεύτηκες σε μένα. Όλοι γι’ αυτά τα έξοδα...