Τα πιο
ειλικρινή σκουπίδια του ανθρώπινου είδους είναι τα κωλόχαρτα. Κρίμα που της
πήρε τόσα χρόνια για να το καταλάβει. Μάλιστα σκέφτεται να μαζέψει τα
χαρτονένια ρολά και να φτιάξει ένα έργο τέχνης. Φόρος τιμής στον παιδικό
ενθουσιασμό της όταν τα έβρισκε στη θέση του χαρτιού υγείας. Φόρος τιμής στον
απόλυτο εκνευρισμό της μητέρας μπροστά στο ίδιο θέαμα. Το μυαλό της είναι
εξασκημένο να πετάγεται από το ένα σώμα σε άλλο, από μια ζωή σε άλλη από έναν
χρόνο σε άλλο. Τώρα κάνει διατριβή στα συναισθήματα συντριβής μπροστά στο θέαμα αυτού του γκρι χαρτονένιου
ρολού, να διατυμπανίζει αναισθησία και αδιαφορία στο αυτί κάθε γυναίκας που
έτυχε να μπει στο μπάνιο όταν αυτό στεκόταν περήφανο δίπλα στην λεκάνη. Αυτή
έπρεπε να νοιάζεται για όλους, να φροντίζει για όλα, να ελέγχει τα πάντα και
δεν έπαιρνε ούτε αυτή την ουσιώδη φροντίδα, κανείς δεν άλλαζε γι’ αυτήν ούτε το
χαρτί υγείας. Άχρηστοι! Όλοι άχρηστοι και τραγικοί! Και αυτή… Θεέ μου! Τόσα
όνειρα…
«Ποιος μπήκε
τελευταίος στο μπάνιο;»
Η εικόνα της
μητέρας της να ρωτάει γεμάτη οργή και αγανάκτηση θα την στοιχειώνει πάντα.
Θυμάται ότι την ξυπνούσε για να πάει να το αλλάξει και αυτή την έβριζε.
Μαθήματα ζωής. Κανείς δεν είναι
δεδομένος. Ακόμα και η ίδια σου η μάνα μπορεί να σε εγκαταλείψει οδηγημένη σε
αποφάσεις και συμπεράσματα που ξεκίνησαν
από αυτό το γαμημένο γκρι ρολό που ξέχασες να αλλάξεις.
Ήρεμα έβγαλε το
τελειωμένο ρολό και έβαλε ένα καινούριο. Τα πιο ειλικρινή σκουπίδια των
ανθρώπων είναι τα κωλόχαρτα γι’ αυτό και η κατασκευή με τα χαρτονένια ρολά θα
αποτελεί διαχρονική αλληγορία. Ίσως ένας άνθρωπος από χαρτονένια ρολά στο
μέγεθος των ρολών που χρησιμοποιεί ένας μέσος άνθρωπος στη ζωή του. Ναι τέλειο!
«Τόσο έχεσε!» θα λένε οι
φιλότεχνοι.
«Τόσο πολύ;» θα ρωτάνε άλλοι
«Ναι. Τελικά τα έχεσε όλα!»
Δεν είναι τρέλα;
Της έγινε
έμμονη ιδέα. Τα γκρι χαρτονένια ρολά θα μπορούσαν να είναι η αριθμητική μονάδα
της ζωής της. Ένα ρολό κάθε δύο μέρες. Αυτή η αναλογία ίσως να μην μπορούσε να
γενικευτεί. Αν ανακάλυψε τώρα αυτό το φετίχ, αναρωτιέται πόσα χρόνια κρυβόταν
στο υποσυνείδητο αναγκάζοντας τα χέρια να ξετυλίγουν όλο και περισσότερο χαρτί
υγείας κάθε μέρα ίσως για να γευτεί το είναι της την ηδονή του θεάματος και
έπειτα τον οργασμό όταν εμφανίζεται το χαρτόνι. Δεν πειράζει. Έτσι και αλλιώς
ποιος ενδιαφέρεται για τον μέσο άνθρωπο; Ένα ρολό κάθε δύο μέρες. Πλησιάζει τα
23 χρόνια δηλαδή 23x365=
8.395 μέρες. Διά δύο, τέσσερις χιλιάδες εκατόν ενενήντα εφτά και μισό ρολά.
Τέσσερις χιλιάδες διακόσια ρολά άνετα με τις εποχιακές καταθλίψεις. Πολλά. Και
αν ζήσει μέχρι τα ογδόντα θα πρέπει να μετακομίσει. Δεκατέσσερις χιλιάδες
εξακόσια.
Έψαξε την εμπορική ονομασία του
γκρι χαρτονένιου ρολού. Μετά από πολύ ώρα και ιστορικές αναδρομές στο χαρτί
υγείας. Cardboard tubes.
Σωλήνες από χαρτόνι. Ουδεμία φαντασία. Απογοήτευση.
Θα μπορούσε άνετα να μετρήσει την
ζωή της και με τις ιδέες που εγκατέλειπε ορφανές. Μία κάθε δεκαπέντε μέρες, δύο
τον μήνα. Χίλιες εννιακόσιες είκοσι ιδέες αν ζούσε μέχρι τα ογδόντα.
