Σήμερα πάλι έκανε το μέγιστο των λαθών, αναδρομή στο παρελθόν. Και τα φαντάσματα ξύπνησαν και βγήκαν από τους τοίχους και κοιμήθηκαν πλάι της. Μουδιασμένη ένιωθε την ανάσα τους στο σβέρκο της. Αν δεν θυμάσαι όλα τα γεγονότα καλύτερα να ξεχάσεις και αυτά που έτυχε να καταγράψεις. Την πλημμύρισαν συναισθήματα που αποκήρυξε. Είχε γλιτώσει, είχε βγει από εκείνο το κλουβί και η ηλίθια ξαναμπήκε, κλείδωσε και κατάπιε το κλειδί. Άντε να βγει πάλι η νύχτα. Καλύτερα να στεκόταν μπροστά στον καθρέφτη της τουαλέτας στο μισοσκόταδο για να μαζοχιστεί εάν αυτό της έλειπε σήμερα. Να τρομάξει από το τώρα και όχι από το πριν. Τον τωρινό εαυτό σου μπορείς να τον διαχειριστείς, μάλιστα έχει την πλάκα του να προσπαθείς να τον τρομάξεις αλλά το πριν… σε στοιχειώνει.

 Είχε πράγματι αγαπήσει τόσο πολύ; Προδοσία! Η προδοσία κάνει τα πάντα να φαίνονται πολύ. Πόνος! Ο πόνος που δεν εκτιμήθηκε, ο πόνος που δεν δικαιώθηκε βρίσκει ένα μέρος στα μέσα σου για μόνιμη κατοικία. Το μόνο που έπρεπε να κάνει είναι να αποφεύγει να χτυπάει το κουδούνι για να ζητάει τα νοίκια. Δικαιώνεται ο πόνος; Εάν είναι πόνος προσμονής, εάν είναι πόνος απόστασης, εάν είναι πόνος ζήλιας, εάν είναι πόνος εγκατάλειψης… όχι ούτε τότε. Δεν δικαιώνεται ο μη-σωματικός πόνος. Δεν αναπλάθεται η ψυχή. Κουβαλάει τις δαγκωματιές της.