Κράτησέ με
καλύτερα!
Απομακρύνομαι από την αγκαλιά σου, γλιστράω…
Περνάει η
μέρα μου, περνάω και εγώ μαζί της.
Απομακρύνομαι
απ’ τη σκέψη σου και πέφτει ο ήλιος
Λάμπει το
κενό σου τώρα…
Πόσο εύκολα
μπορώ να νιώσω την απώλεια πριν ακόμα σε
κάνω δικό μου.
Δικό μου!
Ακούς;
Το
καινούργιο μου παιχνίδι που θα στολίσω
τόσο όμορφα
έτσι ώστε
όποιος το βλέπει να ζηλεύει…
Τι τέλειο!
Με τη
γυαλιστερή ζελατίνα του και το χρωματιστό κουτί του, γεμάτο υποσχέσεις…
Δικό μου,
ολόδικό μου!
Μπορώ να το
περιεργαστώ απ’ όλες τις απόψεις…
Έχει ζάρια, πιόνια, κάρτες
Αλλά
Πού θα ρίξω
τα ζάρια;
Πώς θα
μετακινήσω τα πιόνια;
Πότε θα
διαβάσω τις κάρτες;
Δεν υπάρχει
ταμπλό!
Κράτησέ με
καλύτερα…
Πρόσεξέ με!
Γλιστράω.
Και δε σε νιώθω.
Θα μπεις σε
εκείνο το τελευταίο συρτάρι του γραφείου μου
Όταν ψάχνω κάτι,
ενώ στη πραγματικότητα το αποφεύγω, θα το ανοίγω.
Με τη
μακρινή σου ανάμνηση θα σκοτώνω τον χρόνο.
Η φτιαχτή
γλυκιά ανάμνηση σου…
Το ψεύτικο
γλυκό μου παρελθόν να καλύπτει τη θλίψη των στιγμών που πέρασαν
γενικά και αόριστα.
Γι’ αυτό σου
λέω
Κράτησε με,
καλύτερα
Δε σε νοιώθω!
Αν ήσουν
πράγματι εσύ,
το ελάχιστο
του αγγίγματός σου,
της εικόνας
σου, της φωνής σου,
της μυρωδιάς
σου, θα ήταν για μένα η καλύτερη φυλακή.
Τώρα σου
ζητάω να με πονέσεις …
Συγνώμη, δεν
είσαι εσύ…
Δε φταις !
Αλλά κάποιος
πρέπει να φταίει.
Κάποιον
πρέπει να πληγώσω,
να καλυφθεί
η απογοήτευσή μου από τύψεις
Ντρέπομαι…
Δε σε νιώθω!
Προσπαθώ..
Χτύπα εδώ!
Και εδώ! Και εδώ! ΚΑΙ ΕΔΩ!
Χτύπα δυνατά!
Όχι… τίποτα…
τίποτα..
(11/9/09)
